Ο ΚΑΦΕΝΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ

Τα "Αρχοντόπουλα"

2010-08-31T18:55:00.000+03:00

Με αφορμή τις αναμνήσεις που μου γέννησε αυτό εδώ το ποστ του Πετεφρή, το οποίο και σχολίασα. Το τραγούδι το τραγουδούσα κι εγώ κάποτε, με το συγκρότημα παραδοσιακής μουσικής του Πρότυπου Μουσικού Κέντρου Πειραιά "Άστρο της Αυγής"΄- πάνε και 12 χρόνια....., δεν έχω κάποια ηχογράφησή μου από συναυλία...

Μάζεψα όλες τις εκδοχές του τις οποίες βρήκα στο You Tube:

Εύκαιρον ή Άκαιρον

2010-02-27T20:54:00.001+02:00

Για να διασκεδάσω τον Μπερεκέτη.

Mαργαριτάρια από Χοίρους ΙΙ

2010-02-20T17:52:00.003+02:00

Μάρς για Ηλεκτρική σκούπα .Παίζουν οι Χοιροκουϊντέτο live, ενώ χορεύουν κάποιες από τις πρώτες μπαλλαρίνες της όπερας του Παρισιού. Αναμεσά τους η Μαρί Ανιές Ζιλό. Είναι η χορεύτρια με την μπλέ φανέλλα. Εχω στο μυαλό μου συνεχώς τον Κουκουζέλη και τον Μπερεκέτη βλέποντας αυτό το μέρος της δουλειάς του Εκ, που έχει τον τίτλο "Διαμέρισμα". Για διαφορετικούς λόγους τον καθένα φυσικά.

Milonga, ή "για δε μου λέτε, πού 'ν' αυτός ο ντόκτορ"

2010-02-08T22:40:00.003+02:00

Μία από τις διασημότερες milongas στον κόσμο των κιθαριστών, (με την έννοια της μουσικής φόρμας), είναι η milonga του Jorge Cardoso, ενός από τους πλέον δραστήριους σύγχρονους κιθαριστές και συνθέτες. Γιατρός το επάγγελμα ... γιατρέ μου. Στο ένθετον βιντεάκι ο Cardoso, στη μουσική σκηνή ενός μπαρ παίζει την milonga του. Βρε από πού ξεκινήσαμε και πού ήρθαμε ....

ίνα αποδειχθεί ότι εις τον άθλιον τούτον κόσμον ..... ξέρω 'γω τι;

nagra

2010-01-15T17:50:00.005+02:00

Στο 0:50 οι αντίπαλοι χαιρετιούνται. Είναι παλιοί γνωστοί άραγε; Προς το τέλος του κλιπ ο αριστερός ξεκουμπώνει το σακάκι του, δείχνει στον αντίπαλο ότι είναι άοπλος. Και ο "εχθρός" τον αφήνει να φύγει. Οι αντίπαλες ομάδες τραγουδούν, αλλά δεν αστειεύονται. Η σκηνή όμως έχει χιούμορ. Εν τω μεταξύ το Πασόκ ετοιμάζεται να καταλάβει την εξουσία...

"Είναι αξιοσημείωτο ότι η μουσική της ταινίας δεν αναπαράχθηκε στο στούντιο, αλλά εκτελέστηκε και ηχογραφήθηκε - με τα περίφημα δικάναλα Nagra - στους τόπους όπου γυρίζονταν οι σκηνές, ταυτόχρονα μ’ αυτές. Έτσι, δημιουργείται μια ξεχωριστή αίσθηση του ήχου" [ http://bit.ly/7KZXLk ]

Who is who του Δ. Σαββόπουλου

2010-01-09T00:21:00.005+02:00

Το κείμενο του Σαββόπουλου δημοσιεύτηκε στο Lifo τεύχος 183. Με συγκίνησε και το αναδημοσιεύω ολόκληρο. Δεν ξέρεις κιόλας τι γίνεται, καλό είναι να υπάρχει (το κείμενο) σε περισσότερα από ένα μέρη. Αν υπάρχει πρόβλημα, με μια κουβέντα το σβήνω από δαπέρα.

Υπήρχαν δύο μεγάλα στέκια στην Αθήνα: το ένα ήταν το Κολωνάκι και το άλλο ήταν η Φωκίωνος Νέγρη.

Στο Κολωνάκι πήγαινε ο Χατζιδάκις, ο Τσαρούχης, ο Λυκουρέζος, ο Γκάτσος, ο Βασιλικός και άλλοι. Μία διανόηση γύρω από την ελληνικότητα. Ήταν η κεντρική παρέα και γύρω απ' αυτή δημιουργούνταν άλλες παρέες μικρότερες, που είχαν ανάλογο πνεύμα. Νεότεροι ζωγράφοι, νεότεροι μουσικοί. Πηγαίναμε και εμείς στην κεντρική παρέα, της προσκολλήσεως βέβαια.

Στη Φωκίωνος Νέγρη πάλι ήταν ο Σακελλάριος, η Ρένα Βλαχοπούλου, η Βέμπο, ο Ελληνικός Κινηματογράφος, ο Δαλιανίδης, οι ποδοσφαιριστές. Και πάλι γύρω τους νέοι. Η νεολαία στη Φωκίωνος Νέγρη πήγαινε στο Igloo, πήγαινε στην Quinta του Μουτσάτσου, που μετά παντρεύτηκε τη στριπτιτζού Ρίτα Κάντιλακ. Κι ο Lucio Dalla εκεί έπαιζε. Σαξόφωνο. Η νεολαία εκεί άκουγε κυρίως ιταλικά τραγούδια, παράγγελνε πίτσες. Ενώ στο Κολωνάκι της μόδας ήταν τα ρεμπέτικα, Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, και έτρωγαν περισσότερο σουβλάκι.

Κούνδουρος

Ο Κούνδουρος έτρωγε μακαρόνια άσπρα. Ο Γιώργος ο μακαρίτης καθόταν επί χρόνια στη Λυκόβρυση με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο, για να έχει την εποπτεία της πλατείας. Κάθε μέρα τρεις η ώρα έστριβε τα μουστάκια και έτρωγε μία μακαρόνια άσπρα, χωρίς σάλτσα.

Αφού τον ήξερε ο Αποστόλης, το γκαρσόνι, και μόλις τον έβλεπε του πήγαινε τη μακαρονάδα. Μία φορά άλλαξε, λέει «Μπιφτέκι». Του πάει το μπιφτέκι, περνάει εκείνη τη στιγμή ο κυρ-Γιάννης ο Τσαρούχης κι αφηρημένος δεν τον είδε. Του λέει ο Γιώργος «Τι έγινε, Γιάννη, δεν μας χαιρετάς τώρα;», και ο άλλος ετοιμόλογος: «Με συγχωρείς, δεν σε γνώρισα με το μπιφτέκι».

Ο Γιώργος είχε ανοίξει και το One στη Σκουφά. Τότε που έπιασε φωτιά η ντισκοτέκ στη Ρόδο, ξύπνησαν οι Αστυνόμοι και γύρναγαν να ελέγξουν αν τηρούνται οι κανονισμοί μέσα στα μαγαζιά. Μπαίνουν μέσα «πού είναι η έξοδος κινδύνου;», δεν είχε έξοδο κινδύνου, έμπαινες κι έβγαινες από μία πόρτα. «Πρέπει να υπάρχει έξοδος κινδύνου, αλλιώς αφαιρείται η άδεια», του λέει ο χωροφύλακας, «θα έρθουμε ξανά σε μία εβδομάδα». Πιάνει ο Κούνδουρος και γράφει «Έξοδος Κινδύνου» στην πόρτα. Στην ίδια, βεβαίως.

Σε μια βδομάδα μπαίνουν άλλοι μέσα με τα χαρτιά και τα λοιπά, «Πού είναι η έξοδος κινδύνου;». «Να τη». «Και πού είναι η είσοδος;». «Δεν έχει»! Η αστυνομική διάταξη δεν έγραφε να έχεις είσοδο. Η διάταξη έλεγε να έχεις έξοδο και έξυναν τα κεφάλια τους, δεν ήξεραν τι να πουν.

Η «Στοά» του Κούνδουρου, οδός Ξάνθου, Κολωνάκι, πρέπει να ήταν το πρώτο μπαρ με μουσική στην Αθήνα. Κάναμε πρόγραμμα ο Λοΐζος, η Μαρία Φαραντούρη και εγώ - ήμασταν τρομερό πρόγραμμα. Αυτό είναι το 1964. Τη Μαρία, σαν πιο μικρή, την έφερνε η μαμά της. Καθόταν και την περίμενε μέχρι που να τελειώσει η παράσταση. Λέγαμε τα δικά μας τραγούδια, αλλά λέγαμε και από το «Άξιον Εστί», τους «Όρνιθες», Χατζιδάκι. Δεν τους πολυαρέσαμε όμως. Οι θαμώνες, δεν ξέρω, ήταν μπλαζέ, μάλλον τους ενοχλούσε αυτή η μουσική, θα προτιμούσαν κάτι περισσότερο σε τζαζ. Όμως, ήρθε ένας άλλος κόσμος, ένας κόσμος νεανικός, για τον οποίο έκανε μούτρα ο Κούνδουρος. «Δεν τους θέλω» έλεγε. «Μα γιατί; Αφού έχεις κόσμο». «Παιδί μου, τι κόσμο; Έρχονται από τις 9 το βράδυ, παίρνουν έναν καφέ και στις 2 η ώρα τους λες "τι θα πάρετε;". Και σου δείχνουν το σήμα των Λαμπράκηδων κάτω απ' το πέτο». Ότι είναι στο κόλπο. Σε στυλ «δικό μας μαγαζί».

Λοΐζος

Είχα να φάω δυο μέρες. Ξεκινάω με τα πόδια από την Ιπποκράτους, περνώ την Ομόνοια, ανεβαίνω την Πατησίων και φτάνω κάπου στην περιοχή Αττική, όπου ζούσε ο Μάνος και πάντα είχε κάτι να φας, διότι είχε τη Μάρω Λήμνου και όλο και κάποιο πιάτο φαγητό του πήγαινε, γιατί και αυτός στην ίδια κατάσταση με μένα ήτανε. Δυστυχώς, είχε αρρωστήσει η μάνα της, «έχει εξαφανιστεί από χτες», μου λέει, «δεν έχουμε τίποτα, μόνο τρεις δραχμές, πάμε στη γωνία». Πάμε στη γωνία και με τρεις δραχμές παίρνουμε από ένα ποτηράκι κρασάκι, λίγο τυρί και από ένα τσιγάρο χύμα. Τρώμε λοιπόν το τυράκι, πίνουμε το κρασάκι, καπνίζουμε το τσιγάρο μας, εντάξει. Με το που μπαίνουμε όμως μέσα στο σπίτι βλέπουμε ένα μικρό γιουβετσάκι. Στην απουσία μας πετάχτηκε η Μάρω, άφησε το γιουβετσάκι κι έφυγε. «Πω πω, γιουβέτσι» λέω. «Όχι», μου λέει ο Μάνος, «μην είσαι λαίμαργος, φάγαμε για μεσημέρι, τώρα αυτό θα το κρατήσουμε για το βράδυ». Εντάξει, πάει και το αφήνει στον νεροχύτη του πλυσταριού στην ταράτσα. Πέφτουμε για σιέστα και κάποια στιγμή σηκώνομαι εγώ ο πεινάλας να δοκιμάσω λίγο. Πάω στο πλυσταριό και τι να δω; Είχαν πλακώσει όλα τα μυρμήγκια της ταράτσας και είχαν πέσει μες στο γιουβέτσι. Αισθάνθηκα σαν να μου πήραν τ' όνειρό μου. «Τα βλέπεις;» του λέω. Είχε κάνει ένα τραγούδι τότε που λέει «Οι θεριστάδες τώρα φτάσανε» και το άλλαξε επί τόπου, «οι μερμυγκάδες τώρα φτάσανε».

Μια άλλη φορά πάλι έχω να φάω δυο μέρες, τάκα τάκα παίρνω δρόμο και φτάνω στο σπίτι του, μου λέει, «και εγώ δεν έχω τίποτε, όμως έχω έναν φίλο στην Κυψέλη που πάντα όλο και κάτι μου δίνει». Ξεκινάμε με τα πόδια, κάτι τεράστιες διαδρομές, και φτάνουμε λοιπόν στο σπίτι του φίλου στην Κυψέλη. Στη γωνία φτάνοντας βλέπουμε νεκρόκασα έξω από το σπίτι του, μπαίνουμε μέσα, αναμμένα τα φώτα, κλάματα ο φίλος του και τα λοιπά. Πέθανε ο μπαμπάς! Τώρα εμείς, σε αυτήν την κατάσταση, τι να πούμε; «Τι σου είναι ο άνθρωπος κ.τ.λ.», καθόμαστε μαζί με τους συγγενείς και τους φίλους, ακολουθούμε την κηδεία, τρώμε κάτι κόλλυβα, επιστρέφουμε στο σπίτι και χαιρετάμε «καληνύχτα, καλή παρηγοριά, να ζήσετε να τον θυμάστε» και όπως φεύγουμε γυρνάει σαν να το ξέχασε και να το θυμήθηκε μόλις ο Μάνος. «Μήπως έχεις ένα εικοσάρικο;». «Πώς, ευχαρίστως» είπε ο φίλος του και έδωσε το εικοσάρικο.

Κατσίμπαλης-Γκάτσος

Μάθαμε να μιλάμε από τα 4-5 χρόνια καφενείο που κάναμε. Στο καφενείο μέσα συζητάς τα πάντα, πολιτικά, αθλητικά, καλλιτεχνικά, σεξουαλικά και εξασκείσαι στην ατάκα. Αυτό κρατάει 4-5 χρόνια, στη φοιτητική ζωή και στο εργενιλίκι, μετά παντρεύεσαι και τέρμα. Άνθρωποι όμως σαν τον Χατζιδάκι ή τον Τσαρούχη, επειδή ήταν γεροντοπαλίκαρα, τράβηξαν 40 χρόνια θητεία στο καφενείο, όποτε είχαν γίνει πρυτάνεις, δεν πιάνονταν πουθενά. Εγώ πρόλαβα τον Κατσίμπαλη στον «Μαγεμένο Αυλό» στο Παγκράτι, που του είχε γράψει ο Μiller βιβλίο «Ο Κολοσσός του Μαρουσιού». Θυμάμαι το καλοκαίρι του '64 ήμουν στη Μύκονο για μεροκάματο, έπαιζα κιθάρα στις Εννέα Μούσες του Ζουγανέλη, στις παλιές Εννέα Μούσες. Τελείωσε το καλοκαίρι, πήρα το πλοίο, τύχαμε σε θαλασσοταραχή και αντί να φτάσει στις δέκα, έφτασε κατά τα μεσάνυχτα. Αφήνω τη βαλίτσα μου σε μία σοφίτα που είχα και πάω και τους βρίσκω στο «Μαγεμένο Αυλό». Ήταν όλοι εκεί, και ο Κατσίμπαλης, με μπαστούνι, γιατί είχε ποδάγρα. Μαζί τους ήταν και δύο ελληνιστές μεταφραστές του Σεφέρη, ο Φράιερ και ο Κίλι, κι έλεγαν ότι γύρισαν από τη Μύκονο και κόντεψαν να πνιγούν και ότι, όταν έφτασαν, φίλησαν το χώμα που σώθηκαν. Προφανώς, ήταν στο ίδιο πλοίο με εμένα αλλά τα έλεγαν λίγο υπερβολικά. Ο δε Κατσίμπαλης, ο οποίος είχε τη μανία όταν ακούει κάτι υπερβολικό να διηγείται κάτι υπερβολικότερο, λέει

«Ααα, αυτό δεν είναι τίποτα. Θυμάσαι, Νίκο;» και ρίχνει αγκωνιά στον Γκάτσο.

Ο άλλος λέει «ναι, ναι» προετοιμασμένος για το παραμύθι που θα πει ο Κολοσσός.

«Θυμάσαι στην Μπαρμπαριά;»,

«Τι;Τι, κύριε Γιώργο;» ρωτάνε οι δυο Αμερικάνοι.

Και αρχίζει μία σινεμασκοπική διήγηση, ότι αποπλέουν δήθεν από τη Βόρεια Αφρική, σε φοβερή θαλασσοταραχή, και ο καπετάνιος αποδεικνύεται ανίκανος στη διακυβέρνηση του σκάφους και επεμβαίνει ο παράγων Κατσίμπαλης, ο οποίος διατάσσει να βάλουν τον καπετάνιο στην καμπίνα του και αναλαμβάνει προσωπικώς!

«Και μας πετάει», λέει, «στο Γιβραλτάρ, αλλά το... αντιμάμαλο...», έβαζε μέσα και ναυτικούς όρους, «τους εκσφενδονίζει δήθεν νοτίως της Κρήτης».

Ήταν έτοιμοι να πέσουν στους βράχους και κρατούσε το πλοίο ο Κατσίμπαλης!

«Κανείς δεν έπαθε τίποτα, σήκωσαν μόνο τα μπατζάκια τους και βγήκαν από τα βραχάκια». Κάτι άλλα αντ' άλλων. Και, εν τω μεταξύ, έχουμε μείνει με το στόμα ανοιχτό.

«Αφού ακόμα και τώρα μου στέλνουν κάρτες κάθε Χριστούγεννα, θυμάσαι, Νίκο;»,

«Ναι, ναι» απαντούσε ο Γκάτσος.

«Κύριε Κατσίμπαλη, ευχαριστούμε που μας σώσατε, Αλβέρτος Αϊνστάιν».

«Μα ήταν και ο Αϊνστάιν;».

«Ναι, εκεί ήταν με μία πίπα, εγώ δεν τον πρόσεχα γιατί ήμουν στο τιμόνι».

Ενθουσιασμένοι οι Αμερικάνοι, μέχρι που γράφουν καινούργιο βιβλίο. Πέφτει μία σιωπή, φεύγουν ένας-ένας, φεύγουν και οι Αμερικανοί και μένουμε κάτι λίγοι. Ο καημένος ο Γκάτσος, που του είχε ξανασυμβεί, φαίνεται, αυτό το πράγμα και τον ενοχλούσε, του λέει

«Σε παρακαλώ, Γιώργο, εμένα άλλη φορά μη με ανακατεύεις».

«Τι θες να πεις δηλαδή; Ήσουν ή δεν ήσουν;».

«Ε, όχι, Γιώργο, όχι αφού επιμένεις και βέβαια δεν ήμουν».

«Δεν ήσουν; Και τόση ώρα έλεγες ψέματα σε ξένους ανθρώπους;»!

Κουτρουμπούσης

Από την παρέα του περιοδικού «Πάλι», αγαπούσα πιο πολύ τον Κουτρουμπούση. Μου άρεζαν παρά πολύ τα κείμενά του. Ήταν σαν να διαβάζεις έναν Κόντογλου, αλλά πιο μοντέρνο, έναν Καραγκιόζη αλλά πιο μοντέρνο, ήταν υπέροχο. Αυτά τα κείμενά του τα διαβάζω και τα ξαναδιαβάζω ακόμα. Και ο ίδιος ήταν ένας άνθρωπος πολύ αυθεντικός. Πώς είναι ένας Έλληνας που έχει αφομοιώσει καλά αυτό που γίνεται έξω; Ήταν αυτός. Ένας πολύ δημιουργικός συνδυασμός δηλαδή ελληνικότητας και Δύσης.

Μακρής

Ο Μακρής, επίσης, μου ήταν πολύ αγαπητός, δεν έγραψε τίποτα, αλλά ήταν πολύ καλός ομιλητής και του άρεσε να κάνει πλάκες. Του άρεσε ένας καστανάς που καθόταν πάντα στη γωνία Κανάρη και Ακαδημίας. Ενδιαφερόταν ο Γιώργος τι κάνει ο καστανάς και αν έχει δουλειές. Είχαν γνωριστεί, είχαν γίνει φίλοι και σε μία δόση κάθισε ο Μακρής στη θέση του καστανά και φρόντιζε τα κάστανα, είχε μείνει ο καστανάς όρθιος. Οπότε περνάει ένας περαστικός ανύποπτος και κοιτάει, με περιέργεια μάλλον, αφού στη θέση του καστανά βλέπει έναν κύριο με γένια και δερμάτινο παλτό. Κοίταζε περίεργα. Λέει ο Μακρής «καλησπέρα σας», «καλησπέρα σας» λέει και ο κύριος. «Τι επιθυμείτε, κύριε; Μήπως θέλετε να σας χώσουμε αυτό το πυρωμένο σίδερο στον κώλο σας;». «Σας παρακαλώ, τι λέτε;». «Είπαμε, κύριε, αν θέλετε. Αν πάλι δεν θέλετε, καλησπέρα σας». Ο καημένος ο Μακρής το '68 ανέβηκε φουριόζος από τη σκάλα υπηρεσίας της πολυκατοικίας του και συνάντησε τη σπιτονοικοκυρά του στα σκαλιά: «Πού πάτε από 'δω, κύριε Μακρή;». «Μην ανησυχείτε, θα κατεβώ αμέσως» της είπε και φούνταρε. Έτσι αυτοκτόνησε ο Μακρής. Μάλιστα, θυμάμαι λίγες μέρες πριν, ενθουσιασμένος με τη γαλλική ταινία «Φλόγα που τρεμοσβήνει», ρώτησε τον Κωνστανταράκο τον σκηνοθέτη αν την είδε, και του λέει ο Κωνστανταράκος «Ναι, εσύ δεν αυτοκτόνησες ακόμα;». Να τι έγινε μετά.

Χρηστάκης

Ο Χρηστάκης ήταν ένας τύπος με μπερέ και με μούσι, σε στυλ Γάλλου ζωγράφου. Μετά πήγε προς το ανάρχ και έβγαζε το περιοδικό «Ιδεοδρόμιο». Με επισκέφτηκε μία φορά με ένα θεατρικό του έργο και με ρώτησε αν μπορώ να γράψω μουσική. Δεν μου άρεσε το έργο και του το είπα. Φαίνεται ότι μου το κράτησε, ψυχράθηκε έκτοτε. Μετά από χρόνια ο ηχολήπτης μου, ο Μαστοράκης, που βγάζει τώρα το «Εννέα», μέσα στην «Ελευθεροτυπία», είχε τους στίχους από το «Γιγανταιώρημα», έξι-επτά τραγούδια, που τα είδα ξαφνικά δημοσιευμένα σε περιοδικό του Χρηστάκη, νομίζω στο «Ιδεοδρόμιο». Εμένα δεν με πείραξε που τα είδα δημοσιευμένα, με πείραξε που είχαν λάθη και υπαινίχθηκα την ενόχλησή μου αυτή σε μία συνέντευξή μου αργότερα. Όταν βγήκαν για πρώτη φορά από την «Ιθάκη» τα τραγούδια μου, λόγια και μουσική, είπα: «Επιτέλους θα έχουμε σε έναν τόμο τα τραγούδια όπως είναι και όχι όπως κυκλοφορούν σε κάτι φτηνιάρικες εκδόσεις, γεμάτες λάθη». Κατάλαβε ότι τον αφορούσε και η ψυχρότητα βάθυνε ακόμα περισσότερο.

Ακριθάκης-Βόγλης

Ο Ακριθάκης ήταν πολύ αγαπητός, έκανε και το εξώφυλλο στον «Μπάλο» το '71. Ο Ακριθάκης υπήρξε φίλος του Βόγλη, ο οποίος ήταν τρελός με βούλα. Ένας υπέροχος τρελός. Δεν θυμάμαι το μικρό του όνομα. Όχι βέβαια ο ηθοποιός.

Ο Βόγλης ανήκε σε οικογένεια πλούσια με πολλά λεφτά και του είχαν κόψει ένα μεροκάματο, αλλά μιλάμε για πολλά χιλιάρικα, δηλαδή δεν του έδιναν αυτό που δικαιούνταν, γιατί θα τα έτρωγε όλα. Κάθε μέρα πήγαινε κάποιος και του έδινε το ποσό της ημέρας. Αυτός λοιπόν είχε μία μανία και με αυτά τα λεφτά αναπαρίστανε καθημερινά ένα επάγγελμα ή μια σελίδα της ιστορίας. Ας πούμε, ήθελε Γαλλική Επανάσταση, νοίκιαζε λοιπόν ένα φορτηγάκι με καρότσα, ανέβαινε επάνω στην καρότσα ο ίδιος μαζί με μία κοπέλα ζωσμένη με ταινία που έγραφε Liberté, Egalité, Fraternité, είχαν τη γαλλική σημαία και διέσχιζαν το Κολωνάκι. Αυτή ήταν η ευχαρίστησή του. Ή έκανε ένα άλλο καταπληκτικό, ποτέ δεν κατάλαβα πώς το πετύχαινε. Έπαιρνε ένα αυτοκίνητο και του έδενε το φρένο, στην Πατριάρχου Ιωακείμ που είναι κατηφορίτσα, και είχε ένα σχοινάκι, τράβαγε το αυτοκίνητο και το πήγαινε σαν σκύλο. Δεν ξέρω πώς το είχε κάνει. Αλλά η πιο αγαπημένη του φάρσα ήταν να δηλώνει ότι θα κάνει «γιάγμα» λίρες - είναι άμα πετάς λίρες στον αέρα. Έλεγε «Θα κάνω γιάγμα λίρες», οπότε πέταγε μία χούφτα αληθινές και γινόταν σκοτωμός βέβαια ποιος θα τις μαζέψει. Αυτό το απολάμβανε παρά πολύ και πήγε να το κάνει και στο «Brazilian» όταν ήταν εκεί όλη η διανόηση, Ελύτης, Τσαρούχης, Ταχτσής... Για να απολαύσει το θέαμα της διανόησης να μαζεύει λίρες. Όμως αυτοί ήταν πονηροί, τον ήξεραν. Μόλις τον είδαν να μπαίνει μέσα και να λέει ότι θα κάνει γιάγμα λίρες, ανέθεσαν στον Ακριθάκη, που ήταν ο νεότερος, να σκύψει να τις μαζέψει και να τους τις μοιράσει κόσμια! Δεν είχε λοιπόν τη χαρά σε αυτή την περίπτωση ο Βόγλης. Έπιασε μία φορά και νοίκιασε ένα κτίριο του Συντάγματος τότε που γινόταν η κηδεία του βασιλέως Παύλου, βγήκε στο μπαλκόνι την ώρα που περνούσε η πομπή να πετάξει λίρες, για να δει τώρα τους έκπτωτους βασιλείς της Ευρώπης πώς θα αντιδράσουν. Πήγε η Αστυνομία και τον συνέλαβε, δεν μπόρεσε να τις πετάξει.

Φαληρέας

Αγαπητός μου φίλος και παραγωγός ο Φαληρέας, ήταν στην παρέα του «Πάλι». Είχε μεγάλη πλάκα, είχε δική του ματιά και δεν έχασε το χιούμορ του, ακόμα και άρρωστος. Θυμάμαι μαζί με τον Παΐζη και με τον Κακογιάννη, τον Θάνο, όχι τον σκηνοθέτη, έπαιζαν μπάσκετ, αλλά επειδή ντρεπόντουσαν να πάνε στον Πανελλήνιο, γέροι άνθρωποι, πήγαιναν σε μία παιδική χαρά εδώ πίσω από τον Παναθηναϊκό. Είχε μία μπασκέτα και έπαιζαν. Είχαν συνεννοηθεί με τον θυρωρό, όταν φεύγουν τα παιδιά το απόγευμα να αφήνει το κλειδί κάτω από μία πέτρα. Θα γινόντουσαν κάτι δημοτικές εκλογές και ξύπνησαν οι κυρίες που είναι στα δημοτικά συμβούλια να βγουν να ρίξουν μία ματιά τι γίνεται και βλέπουν τους γέρους να παίζουν.

«Τι είστε εσείς εδώ; Τι δουλειά έχετε εσείς εδώ; Πού είναι ο θυρωρός;».

Οι άλλοι τον κάλυπταν «Να, στο καφενείο θα πήγε, θα έρθει σε λίγο».

«Είναι ανεπίτρεπτο, είναι ανεπίτρεπτο, δεν έχετε καμία δουλειά να παίζετε εσείς εδώ πέρα».

«Δηλαδή, κυρία μου», της λέει ο Φαληρέας, «μας σπρώχνετε στα ναρκωτικά;».

Χατζιδάκις-Θεοδωράκης

Πήρα θέση και στα τρία μεγάλα διλήμματα της εποχής μου. Στο δίλημμα Stones ή Beatles, διαλέγω Beatles. Στο Θεοδωράκης - Χατζιδάκις, Χατζιδάκι. Και στο Καζαντζίδης - Μπιθικώτσης, Μπιθικώτση.

Ο Χατζιδάκις δεν ήθελε να τον μπερδεύεις με τον Θεοδωράκη, ήταν το χειρότερό του. Τον βλέπω μία φορά, έρχεται με μούτρα. Είχε πέσει σε αγενή ταξιτζή. Μπήκε μέσα στο ταξί και του είπε ο ταξιτζής

«κάπου σε ξέρω εσένα» - τον είδε μέσα από το καθρεφτάκι. «Μήπως είσαι ο Χατζιδάκις;».

«Μω-γ-έ, ασ' τα λόγια και τρ-γ-άβα ίσια» του λέει αυτός.

«Κατάλαβα», του λέει ο ταξιτζής, «ο Χατζιδάκις είσαι».

«Καλά» τον ρωτάω «και γι' αυτό θύμωσες;».

«Όχι...» μου λέει, «έχει και συνέχεια».

Είχε πάει λίγο πριν στον κρεοπώλη να πάρει ένα κομμάτι κρέας και επαναλήφθηκε η ίδια σκηνή.

«Γνωστή φυσιογνωμία» του λέει ο χασάπης.

Ο Χατζιδάκις για να αποφύγει τώρα τη μιζέρια, διά κλίσεως της κεφαλής λέει «Χατζιδάκις».

Και ο κρεοπώλης «Ποιος; Αυτός που λέμε Χατζιδάκις-Θεοδωράκης;». Νόμιζε όπως Μπουκουβάλα-Αναγνώστου.

Τον Θεοδωράκη τον αναγνώριζε ότι είναι σημαντικός. Θεωρούσε όμως ότι δεν έχει μέτρο, ότι κάνει επιπολαιότητες. Ήταν άνθρωπος του μέτρου ο Χατζιδάκις, όσο και αν φαίνεται περίεργο. Μία φορά τρώγαμε μαζί με τον Χατζιδάκι και με τον Θεοδωράκη, και ο Θεοδωράκης έλεγε πάλι αυτή την ιστορία που ήταν ο Χατζιδάκις στο ΕΑΜ και πώς τους κυνηγούσαν. Όταν έφυγε ο Θεοδωράκης, μου λέει ο Μάνος

«Είναι τιμητικό να λέει ότι ήμουν στο ΕΑΜ, αλλά δεν ήμουν, δεν είναι αλήθεια, πώς να το κάνουμε τώ-γ-α;»,

«Και τότε γιατί το λέει και το ξαναλέει;».

«Ααα, για να δείξει ότι αυτός έμεινε συνεπής στις ιδέες του, ενώ εγώ όχι».

Τότε που έκανα αυτό το καλαμπουράκι μέσα στα «10 χρόνια κομμάτια», «Χατζιδάκια μ', Θοδωράκια μ'», τον Θεοδωράκη τον πείραξε αυτό, μου το λέει και μου το ξαναλέει. «Γιατί το έγραψες αυτό εδώ;». Ο Χατζιδάκις το πήρε στο αστείο. Ήμουν μέσα στην Μπουμπουλίνας, μέσα σε κελί απομόνωσης και σκάρωνα τραγούδια για να περάσει η ώρα και κάποια στιγμή έφτιαξα αυτό, «Χατζιδάκια μ', Θοδωράκια μ', εσείς τρώτε και πίνετε και εμένα με τρώει η αρκούδα», αλλά το ενδιαφέρον σε αυτό το τραγούδι είναι ότι δεν επικαλούμαι στη δύσκολη στιγμή τον μπαμπά μου ή τον θείο μου ή τη μαμά μου, αλλά επικαλούμαι αυτούς. Αυτό έχει σημασία. Γιατί ο Θεοδωράκης δεν καλοπερνούσε καθόλου. Ταλαιπωρήθηκε. Λίγο μετά συνελήφθη. Έκανε απεργία πείνας.

Πολλές φορές αντιμιλούσα στον Χατζιδάκι ή έλεγα «απόψεις», ή είχα ύφος, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που θα ήθελα ήταν να του δέσω τα κορδόνια των παπουτσιών του. Μόνο διά της ταπεινότητος πλησιάζεις τέτοιους ανθρώπους.

Ασλάνογλου

Ήταν φίλος μου στη Θεσσαλονίκη ο Ασλάνογλου. Μου τον γνώρισε η «Συννεφούλα». Θυμάμαι ήταν θαυμαστής του Αντρέ Ζιντ ο Αλέξης και το όνειρό του ήταν να αποκτήσει ένα ταχύπλοο απ' αυτά που έφτιαχναν στη Θεσσαλονίκη, στο καρνάγιο. Έφτιαξε ένα μικρό πλαστικό ταχύπλοο, το οποίο δεν ήξερε καν να το οδηγήσει. Μας έβαλε εκεί πέρα μέσα όλους κι αποπειραθήκαμε να κάνουμε μία θαλασσινή εκδρομή μέχρι τη Μηχανιώνα, όπου φτάσαμε κακήν κακώς. Από τη Μηχανιώνα βρεθήκαμε στο Παλιούρι, στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής. Μετά, όμως, η θάλασσα έβγαλε φίδια, ήταν αδύνατον να γυρίσουμε πίσω. Ήταν το 1962, τελειώναμε το σχολείο, το λύκειο δηλαδή, και ετοιμαζόμασταν για το πανεπιστήμιο. Εγώ, για να έχω στυλ, είχα πάρει και μία πίπα, η οποία έσβηνε συνεχώς. Εγκαταλείψαμε εκεί το καημένο το σκάφος και γυρίσαμε όπως όπως στη Θεσσαλονίκη. Ξεχάστηκε το πράγμα, πέρασε ο χειμώνας, εμείς μπήκαμε στο πανεπιστήμιο και την άνοιξη πια κατέβηκε ο Ασλάνογλου μαζί με τον Κώστα τον Ζουράρη και τον Θέμη τον Λιβεριάδη να συμμαζέψουν το σκάφος, το οποίο όμως είχε μείνει σκελετός, με έναν γλάρο επάνω στο τιμόνι, όπως βλέπεις σε κάτι θρίλερ. Έκλαιγε ο καημένος ο Ασλάνογλου. Όλη αυτή η ιστορία μου φάνηκε συμβολισμός, ότι τελείωσαν τα καλά χρόνια, το ήξερα, το αισθανόμουν εκείνο το καλοκαίρι ότι θα ξαναέρθω σε αυτά τα ίδια μέρη τα παραθαλάσσια, αλλά ποτέ πια δεν θα είναι το ίδιο. Το κουφάρι του «Αντρέ Ζιντ» του Ασλάνογλου ήταν ένας αποχαιρετισμός στα εφηβικά μας χρόνια.

Φασιανός

Μία φορά, εκεί που περπατάγαμε στο Παρίσι, άθλιοι και πένητες, βρήκαμε ένα πορτοφόλι πεσμένο. Το παίρνει ο Αλέκος και βρίσκει 600 φράγκα μέσα.

«Λαχείο την κάναμε, Αλέκο, πάμε να φάμε και τα λοιπά», του λέω.

«Όχι, θα το πάω στα απολεσθέντα αντικείμενα» επέμενε αυτός.

«Ρε, μαλάκας είσαι; Πού το πας;». Με τι σκεπτικό τώρα κι αυτός; Εγώ δεν είχα χαρτιά, ούτε κάρτα διαμονής, αυτός είχε μία κάρτα διαμονής που είχε λήξει και πίστευε, εν τη αφελεία του, ότι θα κάνει καλή εντύπωση δίνοντας το πορτοφόλι και θα του την ανανεώσουν.

Πηγαίνει στην αστυνομία και λέει «Το βρήκα, πάρτε το», περίμενε μετά να του δώσουν χαρτί καλής πράξης για να δείξει στην υπηρεσία των αλλοδαπών!

«Τι δουλειά κάνεις;» ρωτάει ο χωροφύλακας.

«Ζωγράφος».

«Να φύγετε, το Παρίσι έχει γεμίσει ζωγράφους, δεν σας χρειαζόμαστε» και ο Φασιανός για πρώτη φορά τόλμησε να υψώσει την παιδική του φωνή και είπε, πάλι ψιθυριστά βέβαια,

«Ναι, αλλά αν το Παρίσι έγινε διάσημο, έγινε διάσημο από τους ζωγράφους και όχι από τους χωροφύλακες».

Τσαρούχης

Στην κατάληψη της Μποζάρ (Σχολή Καλών Τεχνών) τον Μάη του ' 68 συμμετείχε και ελληνική αντιπροσωπεία ζωγράφων. Έφεραν και τον Τσαρούχη για prestige.

«Εσείς θα μείνετε εδώ συνέχεια;», ρώτησε ο κυρ-Γιάννης κι όλοι μαζί μ' ένα στόμα απάντησαν,

«Ναι, είμαστε αποφασισμένοι»,

«Για πάντα;»,

« Ναι, για πάντα»,

« Μα εδώ οι μεγαλύτε-γ-οι ζωγ-γ-άφοι δεν έβλεπαν την ώ-γ-α να σηκωθούν να φύγουν κι εσείς θα μείνετε για πάντα;»

Φωκίωνος Νέγρη

Kαι μια ιστορία απ' τη Φωκίωνος Νέγρη. O Σακελλάριος ήξερε ότι θαύμαζα τον συνθέτη και συνεργάτη του Λαλάκη Χαιρόπουλο και μου 'πε ένα βράδυ την εξής ιστορία: Τέλη Κατοχής τον επισκέπτεται ο Γιαννουκάκης και συζητάνε για ένα καινούριο έργο. Ξεχάστηκαν όμως και τους βρήκε η απαγόρευση της κυκλοφορίας.

«Τώρα τι κάνουμε;»,

«A la guerre comme a la guerre, μείνε εδώ». Τρώνε κάτι ρεβύθια, παίζουν και λίγο χαρτάκι, πάει 11, πάει 12, πάει 2, έχουν πήξει.

«Να κάνουμε καμιά φάρσα», λέει ο Γιαννουκάκης. Παίρνουν τηλέφωνο τον τρίτο της παρέας, το συνθέτη Χαιρόπουλο, τρεις η ώρα τα ξημερώματα.

«Κοιμάσαι, ρε ύπνε;», αγουροξυπνημένος ο άλλος,

«Τι έγινε, Αλέκο μου;»,

«Τι να γίνει, φεύγουν τα καθάρματα, δεν ακούς τον κόσμο, δεν ακούς τις καμπάνες, κοιμάσαι;».

Ο Χαιρόπουλος δεν ακούει τίποτα αλλά έχει υποβληθεί και λέει,

«Ναι, ναι, φεύγουν τα καθάρματα, Αλέκο μου, πάω να βγάλω τη σημαία» και κλείνει το τηλέφωνο. Τώρα Σακελλάριος - Γιαννουκάκης τον ξαναπαίρνουν τηλέφωνο να τον προλάβουν να μην κάνει καμιά βλακεία. Αυτή τη φορά ο Γιαννουκάκης με αλλαγμένη φωνή,

«Χερ Χαιρόπουλος;».

Ο άλλος έντρομος, «Για»,

«Σπρέχεν ζι ντόιτς;»,

ο Χαιρόπουλος έχει χεστεί. «Νιχτ, νιχτ σπρέχεν»,

«Παρλεβού Φρανσέ;».

Ο Χαιρόπουλος μιλάει άψογα γαλλικά αλλά αυτή τη φορά λέει «Εμπέ, εμπέ».

Τώρα παίρνει το τηλέφωνο ο Σακελλάριος με χοντρή φωνή, «Εδώ Βουγιούκας, επίσημος μεταφραστής της Γκεστάπο. Ακούσαμε ορισμένας ομιλίας»,

«Τι ομιλίας;» λέει τρεμάμενος ο Χαιρόπουλος.

«Να φύγουν τα καθάρματα»,

«Δεν ομίλουν, ήκουον μόνον»,

«Και ποίος ομίλει;»

κι ο Χαιρόπουλος απνευστί, «Αλέκος Σακελλάριος, Ιθάκης 5, τρίτος όροφος».

«Μ' έδωσες, ρε πούστη;».

Συνάντησα κάποτε τον Χαιρόπουλο και τον ρώτησα.

«Μα αλήθεια, κύριε Λαλάκη, έτσι είπατε στους φίλους σας;»,

«Όχι, παιδί μου Διονύση, εγώ αντελήφθην ότι επρόκειτο περί φάρσας κι έκανα κι εγώ το παιχνίδι μου».

10.12.2009

Lifo - Who is who

I said to myself: What is more important? Art or hadjidakis?

2010-01-04T14:26:00.000+02:00

υπότιτλοι ΙΙ

2010-01-02T23:52:00.000+02:00

Καλό πράγμα οι υπότιτλοι. Το google όχι μόνο τους βάζει, αλλά αν του ταΐσεις το κείμενο, αναλαμβάνει αυτόματα να το συγχρονίσει με το κλιπ. Το σύστημα δουλεύει μόνο με διαλόγους, στα τραγούδια δεν τα καταφέρνει. Και δουλεύει μόνο με αγγλικά προς το παρόν. Λεπτομέρειες στο official Google blog. Τα εντυπωσιακά αποτελέσματα στο από κάτω βίντεο:

Για τα τραγούδια χρειάζεται λίγη δουλειά προκειμένου να πετύχεις τον συγχρονισμό. Τα εργαλεία όμως υπάρχουν. Πχ ένα τραγούδι του Dylan, με υποτίτλους στα αγγλικά:

***

Πάντα σκοτάδι

2009-12-31T20:10:00.000+02:00

Πρωτοχρονιά στο Νέο Δελχί

2009-12-31T00:54:00.018+02:00

Mea culpa

2009-12-22T20:34:00.001+02:00

Τελικά δεν έπαιζε Νιντέντο ο Μίστερ Νιντέντο, Playstation έπαιζε.

Παστώνωντας το κοπίδι

2009-12-21T19:46:00.004+02:00

(Παστώνω το κοπίδι)

Το πνίγει το κουνέλι
το γυαλίζει το πόμολο
το σηκώνει το σακάκι
το βάζει το ταψί στο φούρνο
την ξεφλουδίζει τη μπανάνα
την κουνάει την αχλαδιά
του αρέσουν τα ξινά
το διπλώνει το σεντόνι
τη βάζει τη κάλτσα στο συρτάρι
το τρίβει το πιπέρι
το λαδώνει το τηγάνι
το κουρδίζει το ρολόι
τον αχνίζει τον κουραμπιέ
το στύβει το λεμόνι
το κρύβει το σαλάμι
την καθαρίζει την οδοντόβουρτσα
τον κάνει τον σημαιοφόρο
τον βοσκάει τον κένταυρο
τις παίζει τις χορδές
την παριστάνει τη σκούπα
τον πάει τον απορροφητήρα
το κρατάει το δόρυ
τη ρυθμίζει την ένταση
την παριστάνει την μπασκέτα
τον βάζει τον φορτιστή στην πρίζα
το εξαερώνει το καλοριφέρ
το μαστιγώνει το δελφίνι
το πλάθει το σουτζουκάκι
το αρμέγει το φίδι
το κουνάει το milko
το φυσάει το καλάμι
την καίει τη βάτα
το πεταλώνει το μυρμήγκι
το βάζει το βέλος στη φαρέτρα
το χαϊδεύει το τριζόνι
την αδειάζει την μπομπονιέρα
την καρφώνει την μπαγλαντόπηχα
το γυαλίζει το σκαρπίνι
το ψήνει το μπιφτέκι κι από τις 2 μεριές
τα λέει τα κάλαντα
το φτύνει το κουκούτσι
τα κουνάει τα ζάρια
τη γυρίζει την μπετονιέρα
τον παλουκώνει τον δράκουλα
τη φυσάει την σούπα
τη στύβει την αντσούγια
τον μπουγελώνει τον παπαγάλο
το γυαλίζει το πόμολο
τον πάει καλά τον σκαραβαίο
τη μαρκαλίζει την κατσίκα
τον ντραλονάρει τον καναπέ
τη ζευγαρώνει την κάλτσα
τα βερνικώνει τα φασόλια
την ζουπάει την κέτσαπ
το ρουφάει το μύδι
το τεντώνει το σεντόνι
το ξεπλένει το μαρούλι
το πάει σούζα το τρίκυκλο
το σηκώνει το χειρόφρενο
τις βλέπει τις ειδήσεις των 8
το ξυρίζει το ακτινίδιο
τον ξηλώνει τον καβάλο
το φοράει το περουκίνι
τη γαργαλάει την μπάμια
τον ξεπατώνει τον αργαλειό
το τσουλάει το διφραγκάκι
την τζαγκουρνάει την πεύκα
την καρφώνει την τσιμούχα
το βάζει το καλαμάκι στο φραπέ
την ξελεπιάζει την ζαργάνα
το ξύνει το μολύβι
το τυλίγει το καλώδιο
το λαδώνει το σασμάν
τον φεσώνει τον περιπτερά
τα τραβάει τα βυζιά της πεταλούδας
τις γυρίζει τις μπριζόλες
το αλατίζει το γιαούρτι
τον πνίγει τον ιππόκαμπο
τη μαδάει την παπαρούνα
την ξυρίζει τη μασχάλη
τον βουτάει τον κολιό στο ξύδι
την ματσακονιάζει τη βάρκα
το δαγκώνει το μαξιλάρι
τον βαφτίζει τον Αλβανό
την καβουρδίζει την καραμέλα
τον γυαλίζει τον αστακό
το μακιγιάρει το μπαρμπουνάκι
τη σουρώνει την κουρτίνα
την κομποζάρει την πολυθρόνα
το χορεύει το λάτιν
το ξεβγάζει το πινέλο
το μασουλάει το τουλουμπάκι
το δένει το μπουρνούζι
την πλένει την εξωλέμβιο
το ζωγραφίζει τον πίνακα
τη γυρνάει τη μπετονιέρα
τη μαδάει τη μαργαρίτα
τη ματσακονιάζει τη βάρκα
τη σουρώνει την ψαρόσουπα
τη χαλαρώνει τη βαλβίδα
την ανοίγει την πίσω πόρτα
την κουνάει την αχλαδιά
την κουνάει την καμπάνα
την κρατάει την τιάρα
την κυνηγάει την πέρδικα
την ξεφλουδίζει τη μπανάνα
την τινάζει την βερικοκιά
τις μαζεύει τις ελιές
το γρασάρει το ρουλεμάν
το γυαλίζει το φυνιστρίνι
το δαγκώνει το αντίδωρο
το ευλογάει το γένι
το ζυμώνει το μπιφτέκι
το καβουρδίζει το φυστίκι
το κανελώνει το ριζόγαλο
το καταπίνει το κουκούτσι
το κρεμώνει το γαλακτομπούρεκο
το μαζεύει το λάστιχο
το μελώνει το παστέλι
το πάει το γράμμα
το πιπιλίζει το καλαμάκι
το σηκώνει το σακάκι
το στρώνει το σεντόνι
το σφίγγει το μπουλόνι
το σφουγγαρίζει το κατάστρωμα
το τρίβει το πιπέρι
το φυσάει το αχνιστό
το ψέλνει το ευαγγέλιο
τον απλώνει τον τραχανά
τον πασπαλίζει τον κουραμπιέ
τον στρίβει τον ντολμά
τον τσουρουφλίζει τον αστακό
τον φτύνει τον ταραμά
το τινάζει το χαλί
το τραβάει το καζανάκι
το παρκάρει το μηχανάκι
το φτύνει το κουκούτσι
την τυπώνει τη σελίδα
το πατάει το γκαζι
το βγαζει το καπέλο
το σκουπίζει το μπαλκόνι
τον αδειάζει το σκουπιδοτενεκέ
το λερώνει το πουκάμισο
το σφίγγει το καπάκι
το δίνει το μπουρμπουάρ
το κανελώνει το ρυζόγαλο
το δαγκάνει το τοστ
την ξεπουπουλιάζει την κότα
το πάει το γραμμα
Τον βάζει τον σύρτη.
Το κανελώνει το μελομακάρονο
το στεγνώνει το λουκάνικο
την καρφώνει την μπασκέτα
το πλενει το αμαξι
Το πνίγει το στρείδι
Την ξέρει την Σταυρούλα
το χτενιζει το κανταϊφι
Τη λαδώνει την παργαλατζόβεργα
Την τσιμουχάρει τη θροτέλα
Το καβλαντζώνει το περπέτσι
Τον καίει το γιακά.
Το κουνάει το θυμιατήρι
Το γυρίζει το ρουμπινέτο
Το φυσάει το λουκουμάκι
το αποδομεί το κείμενο
του κάθεται του σημαινομένου

****

Κοινώς, τον παίρνει. Για ευνόητους λόγους η έκφραση είναι ιδιαιτέρως παραστατική (συνήθως για ομοφυλόφιλους/πουτάνες)

****

ΔΙΑΛΟΓΟΣ

jesus: για να σοβαρευτούμε κ λίγο (...), χωρίς να είμαι κ ειδικός νομίζω πως είναι γλωσσολογικό φαινόμενο το ότι η σύνταξη της πρότασης καθορίζει την σημασία της, μέσα στα συμφραζόμενα εννοείται.

εννοώ ότι η σύνταξη αντωνυμία + ρήμα + άρθρο + ουσιαστικό είναι συνδεδεμένη με την ομοφυλοφιλία κ το περιεχόμενο της πρότασης δεν έχει πρακτικά καμία σημασία. η συνδήλωση αποδίδεται αποκλειστικά στην σύνταξη.

Hank: Πρόσεξε Χεσού, γιατί απ' ό,τι βλέπω, την κάνεις την ανάλυση!

Mes: Ε, ναι, όσο να ναι, το επεξηγεί το περιεχόμενο...

jesus: είπαμε, δεν είμαι ειδικός, αλλά την κατέχω τη γλωσσολογία όσο να πεις...:Ρ

***

[τα μπολντ δικά μου]

***

φουσταλιέρης

2009-12-21T12:59:00.003+02:00

Θαυμάσια εκπομπή. Όταν τον πρωτάκουσα τον Φουσταλιέρη νόμιζα ότι είναι Τουρκοκρητικός. Γεννήθηκε το 1911. Μόλις τριάντα χρόνια πριν γεννηθεί, πάνω από τους μισούς Κρήτες, μέσα στην πόλη του Ρεθύμνου, ήταν μουσουλμάνοι το θρήσκευμα. Η μουσική παράδοση που εκπροσωπεί είναι οθωμανικής καταγωγής και προελεύσεως. Βάζω στοίχημα (δεν είμαι σίγουρος βέβαια) ότι οι περισσότεροι σκοποί που παίζει είναι τουρκοκρητικό “δημιούργημα”. Αυτή η διάσταση απουσιάζει εντελώς από το ντοκιμαντέρ. Στην μικρή ιστορία του Ρεθύμνου που παραθέτει (το ντοκιμαντέρ, η αναφορά στην ιστορία της πόλης είναι από το βιβλίο του Π.Πρεβελάκη) οι μουσουλμάνοι Κρήτες απουσιάζουν εντελώς. Oh well… Πάλι καλά να λέμε.

πηγή

*

2009-12-20T09:55:00.005+02:00

Το ένα από τα δύο σχήματα από πάνω το φωνάζουν "Μπούμπα", το άλλο ονομάζεται "Κίκι" (όχι Κική, Κίκι). Ερώτημα: Ποιο σχήμα ονομάζεται "Μπούμπα" και ποιο "Κίκι";
Η απάντηση είναι "αυθαίρετη".
Δώσε στο κάθε σχήμα το όνομα που του ταιριάζει.
Αυτό που προτιμάει το 98% όσων ρωτήθηκαν θα το βρεις στα σχόλια από κάτω.

Δύο κυπριακές φωτογραφίες

2009-12-19T16:51:00.002+02:00

αφιερωμένες στον Σάκη Φώλιο.

Και οι δύο διαβάζονται σε πολλά επίπεδα. Ιδίως η δεύτερη.

Massive Attack - Paradise Circus

2009-12-19T00:15:00.004+02:00

Είμαι φαν των Massive Attack από τον καιρό του Protection. Τους είδα επιτέλους ζωντανούς στο Τηγάνι το καλοκαίρι του 2008 και μου άρεσαν πάρα πολύ. Καταπληκτικό σώου, πολύ δυνατό λάιβ.

Εδώ το εντυπωσιακό καινούργιο τους βίντεο, του ρευστού και ονειρικού Paradise Circus (στα φωνητικά συμμετέχει η μούσα μου της Τρίτης Λυκείου, η Hope Sandoval των Mazzy Star). Αν έχετε πρόβλημα με τις περιπτύξεις, τη γυμνότητα κτλ., κλικάρετε αλλού. Επίσης, δείχνει και κάτι φίδια.

Οι Portishead θα σκάσουνε μετά απ' αυτό.

Αμάν

2009-12-16T13:39:00.008+02:00

Με αφορμή το πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Αλιβιζάτου και την πρόσφατη εκπομπή στον Σκάι θέλω να γράψω κάτι που τρώγομαι να το πω περίπου έναν χρόνο:

Σταματήστε να κατηγορείτε το εκπαιδευτικό σύστημα και την Παιδεία της Ελλάδας. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι απόλυτα πετυχημένο και λειτουργικότατο, αν αξιολογηθεί με βάση τους στόχους του -- οι οποίοι διατυπώνονται με σαφήνεια και πολλές φορές ρητά στα αναλυτικά προγράμματα.

Σκοπός του εκπαιδευτικού συστήματός μας είναι να διαμορφώσει εθνικά υποκείμενα και να τους προσδώσει στοιχεία μιας ενιαίας εθνικής ταυτότητας.

Η παιδεία μας δεν έχει παρά πολύ περιορισμένους πρακτικούς στόχους, δεν ασχολείται ιδιαιτέρως με το να δώσει τεχνικά, κοινωνικά ή και θεωρητικά "εφόδια στους νέους για τη ζωή". Η παιδεία μας δεν ενδιαφέρεται να διδάξει πολιτική σκέψη και συμπεριφορά ή αρχές πραγματικής ηθικής (η ασυνάρτητη και "ελληνορθόδοξη" διαπαιδαγώγηση με στοιχεία ηθικής προσφέρεται φυσικά ως στοιχείο εθνικής ταυτότητας). Το σχολείο μας δεν είναι ούτε "δεξιό" για να διδάξει αρχές, ούτε "αριστερό" για να διδάξει κοινωνική ευαισθησία· παράλληλα, η επιστημονική, η τεχνική, η καλλιτεχνική και η τεχνολογική μας εκπαίδευση είναι κωμικές.

Οι εκπαιδευτικές μέθοδοι στοχεύουν στο να μπορεί κάθε Έλληνας να ξέρει γιατί είναι Έλληνας, πώς θα γίνει σωστός Έλληνας και γιατί πρέπει να είναι περήφανος που είναι Έλληνας. Εξού και η υπερτροφική έμφαση σε ατελέσφορη γλωσσική διδασκαλία, εξού και η μεθοδολογική αγκύλωση και αφέλεια στη διδασκαλία των φυσικών επιστημών, εξού και η κωμική μετάδοση κοινωνικών και ιστορικών επιστημών ως στοιχείων εθνικής χρηστομάθειας. Εξού και η γενικευμένη ηγεμονία της αυθεντίας: της αρχαίας γλώσσας, της Ιστορίας ως ελληνικού αφηγήματος, της Τέχνης και της Σκέψης ως εθνικών κειμηλίων που κληροδοτήθηκαν σε μια αχάριστη Ευρώπη, της γενικευμένης περιφρόνησης προς τον τεχνικό πολιτισμό, προς τη διδασκαλία των τεχνών, προς τη φυσική αγωγή και τα αθλήματα, προς την ανάπτυξη των προσωπικών δεξιοτήτων των μαθητών, κτλ. κτλ. κτλ. κτλ. κτλ. κτλ. κτλ. ...

Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα έχει λοιπόν επιτύχει κάτι που δύσκολα βρίσκει κανείς σε εθνικό κράτος, ακόμα και σε κράτη εθνικά με πιο βαρβάτο τρόπο από ό,τι το δικό μας: γλωσσική ομογενοποίηση, περιθωριοποίηση των τοπικών ιδιαιτεροτήτων και τοπικισμών, μονοειδή και μονολιθική εθνική ταυτότητα, συμφυρματική ταύτιση "λαού", "έθνους", "κοινότητας", "κοινωνίας", "κοσμάκη", "πατρίδας" και "ελληνισμού".

Για να δείτε το προϊόν του εκπαιδευτικού συστήματος, βλέπετε Λαζόπουλο. Μιλήστε με τον ευφυή νέο καταστηματάρχη ο οποίος υπέστη για χρόνια ακατανόητα αρχαία στο σχολείο (που τα πέρναγε μετά βίας), αλλά δεν έχει πρόβλημα αφού "Έλληνες είμαστε ρε αδερφέ".

Ένα τέτοιο σύστημα δε χρειάζεται πανεπιστήμια τελικά.

Επίμετρο:

Περπατώντας στο σπίτι από τη δουλειά θυμήθηκα το σημείο στην εκπομπή που λινκάρω πιο πάνω στο οποίο ο Ξυδάκης λέει χοντρικά ότι θέλει να ακούσει τη γνώμη των νέων έξω από τις μανιέρες και τις ελληνικούρες των δημοσιογράφων και εν γένει των μεγάλων.

Είναι πράγματι υποπροϊόν του εκπαιδευτικού συστήματος ότι όταν οι νέοι θέλουνε να τους πάρουνε στα σοβαρά υιοθετούν την κούφια ρητορεία, τα πληκτικά σχήματα, τους χιλιοτριμμένους τόπους και τον εκθεσάδικο στόμφο που το σχολείο τούς διδάσκει ότι αποτελούν καλλιέπεια, σωστή έκφραση και ευφράδεια. Η πηγαία ρητορική των καφέ, το δηκτικό χιούμορ του δρόμου, τα σχολικά λογοπαίγνια, τα υπαινικτικά καυλαντίσματα των πάρτι, η καταιγιστική επιχειρηματολογία όταν μιλάνε για λ.χ. μπάλα, γκομενικά ή κατά των γονιών, οι χιπχόπ / γηπεδικές / φανταρικές / παρεΐστικες / μετατηλεοπτικές επιρροές τους εξαφανίζονται και δίνουνε τη θέση τους σε έναν δοτό μικρομέγαλο λόγο, σαν κι αυτό που διαφημίζουνε της γης οι λαζόπουλοι και η Στερεοτυπία ως λόγο των πάλαι 'δεκαεξάρηδων': λόγο ρηχό, κουτό και άκαμπτο που κανονικά θα έπρεπε να χαρακτηρίζει μόνο τελειωμένα νερντ και κνίτες.

Ο ίδιος λόγος, η ίδια ρητορική, η ίδια φλερύ ελληνικουρίαση παίζεται και στην εξαμβλωματική καρικατούρα θεσμού που λέγεται 'Βουλή των Εφήβων': "εξαμβλωματική" γιατί είναι άχρηστη, στημένη και υποκριτική· "καρικατούρα" γιατί λειτουργεί ως αυτό που κάτι γέροι νομίζουν ότι είναι η Βουλή: ένας καφενές για κουβέντες της βούρτσας ή γεροντοπηγαδάκι του Ζαππείου...

2009-12-14T01:01:00.001+02:00

άραγε φαίνεται σε όλους τους μπράουζερ;
*
προσφορά του Stazybo Horn.
*

2009-12-13T23:36:00.000+02:00

-Πάντα μπάνιο θὰ κάνεις πρὶν βγεῖς ἀπ᾿ τὸ σπίτι,
τὸ νερὸ τελειώνει στὴ γῆ καὶ ἐσὺ συνεχίζεις στὸν ἴδιο χαβᾶ·
στό ῾χω πεῖ κάθε Σάββατο βράδυ θὰ πρέπει νὰ κάνουμε μπάνιο,
καὶ μετὰ τηλεόραση, ὕπνο, τὸ πρωὶ ἐκκλησία, ἀντίδωρο,
λούνα πὰρκ καὶ φαῒ στὴ γιαγιά:
ὁ μπαμπάς, ἡ μαμά, τὰ παιδιά.

αργύρης μπακιρτζής

Everyday I have the Blues!

2009-12-11T21:19:00.003+02:00

Σπάστα αγόρι μου, όπως εσύ ξέρεις!

(υπο)σημείωση

2009-12-10T22:00:00.004+02:00

Πήγα σήμερα σε μια παρουσίαση βιβλίου. Πέρασα ωραία, αν και τα αποφεύγω αυτά, γιατί η συγγραφέας είναι συγκροτημένος κι ευχάριστος άνθρωπος, με χιούμορ κι ευαισθησία. Τέλος πάντων, σπάνιος άνθρωπος. Καλά κάνει και γράφει, κι ας μη μ' αρέσουν όλα της. Τι να γίνει, ο καθείς και τα γούστα του.

Είπε λοιπόν κάποια στιγμή ότι ποτέ δεν τη βοήθησε κανένας, ό,τι έκανε και ό,τι έγινε ήταν από μόνη της. Δεν ξέρω κατά πόσον αυτό αληθεύει κι ούτε με αφορά. Είναι ωστόσο κάτι που ισχύει στην περίπτωσή μου: τέσσερις άνθρωποι (όλοι συνάδερφοι) προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν στη ζωή μου μέχρι τώρα, και οι τέσσερις απέτυχαν (όχι λόγω έλλειψης ζήλου). Κι αυτό ήταν όλο.

Δεν εξάσκησα ούτε την υψηλή τέχνη της ολικής αλείψεως με σάλιο ("σλουρπ!"), ούτε της προληπτικής κολακίας ("κολάκευε τώρα και αύριο θα σου βγει σε καλό"), ούτε της επένδυσης σε σιωπή ("βγάλε τον σκασμό τώρα και πες αργότερα ότι σιωπηρά συμφωνούσες"), ούτε της συστηματικής συνταύτισης ("μωρέ εμείς που συνέχεια συμφωνούμε, δεν πρέπει κιόλας να συνεργαστούμε;"). Βεβαίως δεν έχω να επιδείξω επιτεύγματα, ούτε πραγματικά ούτε επινοημένα και πλασματικά. Άσε που απέτυχα να εισπράξω μίζες όταν μπορούσα και γενικά, εντάξει, δεν έχω υψηλές αποδόσεις. Ούτε καλό είναι αυτό, ούτε κακό: ο καθείς και οι επιλογές του. Ή, όπως έλεγε και μια θεια, "καθείς κι ο κώλος του".

Τα γράφω αυτά εν είδει ενός σημειώματος προς τον εαυτό μου: όπως είχε πει ο Κωστόπουλος (ο Πέτρος, αυτός του Κλικ), όσο πιο πολύ κόσμο γνωρίζεις, τόσο σε λιγότερους μπορείς να λες ανοιχτά τη γνώμη σου -- ιδίως άμα είναι τίποτε διαταραγμένοι ή διανοητικά ηλικιωμένοι, θα πρόσθετα εγώ. Αλλά από εκεί ο δρόμος μέχρι την ανοχή της αγυρτίας, της αβελτηρίας και των παραφουσκωμένων εγώ και μέχρι τη σιωπηλή συνενοχή είναι σύντομος και φαρδύς.

Αυτά εν είδει σημειωσης προς τον μελλοντικό εαυτό μου, επειδή την τελευταία δεκαετία έχω γνωρίσει πάρα πολύ κόσμο, τελικά.

20 χρόνια από τη Βελούδινη Επανάσταση

2009-12-10T15:01:00.003+02:00

Έτσι γίνονται οι επαναστάσεις, έτσι μένει άναυδη η αστυνομία, έτσι ανατρέπονται οι σάπιες κυβερνήσεις:

Κουνώντας χιλιάδες μπρελόκ στα αέρα, διαδηλώνοντας απανωτά αλλά ειρηνικά, ανάβοντας εκατοντάδες κεριά στο οδόστρωμα, φτιάχνοντας ανθρώπινες αλυσίδες και ζώνοντας τις πόλεις μ' αυτές, μεταφέροντας διακριτικά τη διαμαρτυρία αλλά παντού: στους συναυλιακούς χώρους, στις εκκλησίες, στα αμφιθέατρα, στα μαγαζιά, στις υπαίθριες αγορές.

Τα υπόλοιπα είναι κουβέντες, μπερεκέτια για τους λουκετάδες-κλειδαράδες, δακρυγόνα και ξυλοδαρμοί.

Ωπ: Κερατσίνι

2009-12-08T20:16:00.001+02:00

(κλικ στην εικόνα)

αρχαιολογική λαογραφία: Οι Μπητλς

2009-12-05T23:03:00.001+02:00

Πηγή.

****

Για την αυριανή επέτειο

2009-12-05T11:49:00.006+02:00

Περιμένοντας να γράψει κάτι ο Rakasha (στο μεταξύ δείτε αυτό), προτού αναλάβουν τα μέσα ενημέρωσης να τα κάνουν όλα κιμά δίνοντας σε γεγονότα και συμβάντα τη μοναδική προοπτική τους, αυτή ενός μεταλλαγμένου χρυσόψαρου που σέρνεται στην ιλύ κάποιου λάκκου στον δρόμο, διασταυρώστε τα βλέμματά σας με τρεις ξεχωριστές ματιές: του Ξυδάκη, του Μιχάλη Π. και του Radical Desire.

(Η φωτογραφία του Zach Gold).

Aujourd'hui, maman est morte. Ou peut-être hier, je ne sais pas.

2009-12-04T11:41:00.002+02:00

Ο Ξένος σε κόμικ (έχει και συνέχειες). Από το ανυπέρβλητο ερανισματολόγιο silezukuk (της γνωστής κοινοπραξίας).

ο ήρως του πλανήτη

2009-12-04T02:19:00.004+02:00

Μ' αυτά τα κολπάκια μαζεύει η σουηδική ΕΡΤ τις συνδρομές των πολιτών. Γουστάρω. (Ίσως χρειάζεται λίγο περίμενε για να φορτώσει. Υπομονή)

Ο Γεωργελές επιστρέφει

2009-12-03T22:30:00.004+02:00

Είχα λιγωθεί / γανιάσει / γκώσει (διαλέξτε πώς θα το πείτε και θα φανεί και η ηλικία και η καταγωγή σας) να διαβάζω τα εντιτό του Γεωργελέ στην ΑΒού. Πόση ψυχοπλάκωση και μαυρίλα και πίκρα βλέννας κακιάς να αντέξει ο άνθρωπος. Είχα λοιπόν σταματήσει να τα διαβάζω: δεν παράγουμε, δεν τολμάμε, δεν πάμε πουθενά... Ο τόπος δεν έχει μέλλον. Τα ξέρεις, αλλά θες να τα ακούς κάθε Πέμπτη;

Μέχρι σήμερα. Διάβασα το εντιτό μονορούφι. Δε λιγώθηκα / γάνιασα / έγκωσα. Ίσα-ίσα, θύμωσα. Αγροτικό κανάλι; Βιβλιοθήκες 12.000 ευρώ;

Αυτή τη φορά δεν άκουσα γκρίνια, κλάμα ή μουρμούρα, ούτε προφητείες, ούτε ιερεμιάδα. Έφαγα γροθιά στη μούρη.

Τέλος, ας μορφωθούμε και λίγο: Κονγκό και Μποπάλ (από τον γνωστό αυγογιαουρτόφιλο γίγαντα).

Ο πανίσχυρος μεγιστάνας των νίντζα

2009-12-03T19:03:00.002+02:00

Παλιό κι αρκετά γνωστό αλλά ήθελα να το ανεβάσω εδώ. Αφιερώνεται στον Αντώνη, που χρίστηκε παιδί του λαού, αουτσάιντερ και εχθρός των βαρώνων των ΜΜΕ, ενώ χαίρει και της αγάπης του Αρχαγγέλου των ματζόρε.

ΗΓΕΤΗΣ

2009-11-30T03:42:00.001+02:00

Δεν πείραξε που ήταν μπαχαλάκης
Και απλός, που χάζευε και αδιαφορούσε.
Κι άλλοι το κάνουν, έξυπνα, τον χρόνο
Σμιλεύοντας ώστε όταν χρειαστεί
Άκοπα να παρουσιάζουν δραστηριότητα
Που το κοινό σαστίζει. Γι΄αυτό και
Σκέφτηκα πως κάτι έπαθε
Κι έγινε παθέτικος, βαρύς και σκότεινος:

Είναι που γνώρισε τον Συνθέτη και
Την Ποιήτρια και τον Κριτικό, είναι
Που όλοι γύρω του αλώνιζαν πτυχία
Μπαίνοντας σε κληρώσεις, είναι
Που κάθε μέρα τον έπρηζε
Ένας δημοσκόπος σύμβουλος
Με κακιασμένη φάτσα και δύσκολους
Όρους , της κοιλιάς του γέννημα.

Διότι κι ο θείος ήταν λιγομίλητος
Μα δεν πονούσε. Αστοργος, αφίλητος
Και εξαιρετικά ψηλομύτης, έκρινε
Τα πάντα απ΄το προσκύνημα, κι αυτό
Δεν είναι κριτήριο, αλλά τελετή.

Δεν πείραζε που ήταν μπαχαλάκης
Πείραξε όμως πολύ που φόραγε
Προβιά φωτισμένη με σβαρόφσκια
Κάθε γυναίκα που πλησίαζε
Να πάνε κάτω τα φαρμάκια.

Ιστορίες της Φιορούλας/2

2009-11-26T05:52:00.001+02:00

Η Καρύκα άλλαξε χωριό στα δεκάξη. Παντρεύτηκε. Στο νέο σπιτικό, εξόν τα πεθερικά, ζούσε μιά μικρή κλεμμένη από τον αδελφό του άντρα της. Που έλειπε φαντάρος. Πρώτη νύχτα γάμου, η κλεμένη τρύπωσε στο νυφιάτικο κρεβάτι και εκατέρωθεν του γαμβρού έκειτο διπλή πηγή. Η Καρύκα απόρησε και έλαβε την απάντηση «είναι μικρή και φοβάται». Ρώτηξε τον πενθερό της και έλαβε την αυτή απάντηση. Η πενθερά δεν μιλούσε. Αλλα ήτο κακίστρα. Οταν παράγινε κι απόγινε, πήγε στον παπά και ξομολογήθη. Ο παπάς δεν απόρησε, αλλα την άλλη μέρα η κλεμένη πήγε να μείνει αλλού.

Μία των ημερών τα πεθερικά ζήτησαν πετσέτα και η Καρύκα χτύπησε την θύρα των και μπήκε στην κάμαρη. Αμφότεροι ήσαν γδυμνοί και απαθείς. Η Καρύκα τους έδωκε το προσόψι αλλα εφοβήθη , διότι ο πενθερός είχε μαλαπέρδα εγγίζουσαν το είδος μιάς φραντζόλας.

Πέρασαν ολίγα έτη και η Καρύκα είχε παιδιά. Μικρά. Και είπε να χτίσωσιν μία τουβαλέταν στην αυλή, επειδή όλοι τα έκαναν έξω και η γειτονιά κρυφοκοίταγε. Η οικογένεια εξαγριώθηκε. Και ήτο έτος κοντά σε εκείνο όπου ο βασιλεύς παραθέριζε και αντάλλασσε επιστολάς με τον πρωθυπουργόν και εφόρουν ακόμη βελάδες. Τότενες η Καρύκα, μία ημέρα που έλειπαν γιά τις ελιές, ζάλωσε τα παιδούδια, έσκαψε λάκκον ,παρέθεσε πέτρες δυό στρώσεις ολόγυρα, εμπηξεν τέσσερα ραβδία και τα ετύλιξεν με κουβέρτα χρώματος φανταρί, και τουβαλέτ υπήρχεν πλέον.

Πέρασαν κι άλλα χρόνια με ανήκεστα φαινόμενα που ακόμη και η αφεντιά μου η άσεμνη και τραχεία ορρωδεί και προτιμά να σας συστήσει ρεαλιστάς συγγραφείς προ της μπελ επόκ να φωτισθείτε. Πάντως η κακίστρω η πεθερά, εξεμέτρησε το ζήν, παρακολουθώντας την κίνηση της ρυμίδος και αναζητώντας ευσταλείς άνδρας και όχι γατοπούτσηδες, να διαβαίνωσι τη ρούγαν, άμωμος, υστερική και ήρεμος.

Ιστορίες της Φιορούλας/1

2009-11-24T10:38:00.002+02:00

Η Μάντε, μητέρα του Μπιλόγιαννου, φιλοξενεί στο σπίτι της μιά κοτούλα ονόματι Ευρυδίκη. Το Μάντε προέρχεται από τον Διαμάντω, Μπιλόγιαννης σημαίνει Γιάννης ο γιός του Μπίλη,και είναι ο γιός της Γιάννης που ήταν γιός ενός Βασίλη ,του άντρα της, που τον ήλεγαν Μπίλη, επειδή έζησε χρόνους αρκετούς στην Αγγλία. Η Ευρυδίκη έχει ένα ιδίωμα. Κάθε μεσημέρι ,η Μάντε της βάζει ένα κρασοπότηρο με κοκακόλα, που η Ευρυδίκη πίνει με ενθουσιασμό, κι όταν κοντεύει να τελειώσει και δεν βολεύει το ράμφος της, κάνει κύκλους ολόγυρα από το ποτήρι, να το απογεμίσει. Το περίεργο είναι ότι η Ευρυδίκη δεν πίνει άλλο ποτό. Μήτε τζιτζιμπίρα, μήτε σκέτο νερό, μήτε λιμοντσέλο, μήτε κάν κρασί, που πίνουν όλοι στην νήσο Φιορούλα. Αφού έφτασε η γειτόνισα Καρύκα, να της συστήσει να γράψει στην εταιρεία την κοκακόλα, ανακοινώνοντας το εξαίσιο γεγονός, μπας και την βάλουνε σε καμιά διαφήμιση και πάρουνε κανένα πεκούνιο, καμία μπαγκανότα.Δεν ξέρω άν γράψανε. Αφού λέω να τους παράσχω υπηρεσίες γραμματικού.

Το θάλπος και το βάθος

2009-11-19T19:35:00.003+02:00

με πάθος:

"Γαύροι μουνιά" λοιπόν; Με τίποτε!

Παρεμπιπτόντως, εδώ.

κυρίως ΣΕΒΑΣΜΟΣ στον καλλιτέχνη

2009-11-15T21:56:00.001+02:00

(μέσω sistol/schottkey στον google reader)

*

μυστήρια όργανα

2009-11-14T14:33:00.002+02:00

και μια και μιλάμε για μυστήρια όργανα: Το θαυμάσιο Cybraphone.

προσθέτω κι αυτό:

***

Η λιτανεία του Αγίου Νείλου

2009-11-12T10:44:00.001+02:00

του μυροβλήτου και θαυματουργού

1. Οι πάγκοι με τα παιχνίδια και οι πλανόδιοι

2. Η περιφορά τής εικόνας

3. Η φιλαρμονική

4. Τα εξαπτέρυγα

5. Η ολονυκτία

theremin, η ανατολή τού παρελθόντος μέλλοντος .....

2009-11-10T00:16:00.052+02:00

..... ενσαρκωμένη στο όργανο που παίζει η Κυρία τού βίντεο. Όχι δεν είναι από το ρηάλιτι για την ανάδειξη του νέου Γιούρι Γκέλερ. Άλλωστε αυτό που κάνει η κυρία Κλάρα Ρόκμορ θέλει περισσότερη αυτοσυγκέντρωση απ' όση χρειάζεται κάποιος για να λυγίσει κουτάλια....

Το όργανο theremin, γνωστό και ως aetherphone, etherophone, termenvox, ή και thereminvox, είναι ένα πρώιμο ηλεκτρονικό όργανο των αρχών του 20ου αιώνα, που επίσημα κατοχυρώθηκε από τον εφευρέτη του, Λεβ Σεργκέγιεβιτς Τέρμεν (Лев Сергеевич Термен 1896-1993) το σωτήριον έτος 1928 - εξελληνίζω το ονοματεπώνυμον κατά το παλαιόν: Λέων Σεργίου Θερμίνος. Ο ήχος του, κάτι μεταξύ φωνής σοπράνο και βιολιού, έγινε το σήμα κατατεθέν τού φουτουριστικού εξωτισμού. Ακούστηκε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, ήταν η ατραξιόν πολλών συναυλιών, γράφτηκαν γι αυτό κοντσέρτα και ... ξεχάστηκε. Το ξαναθυμήθηκε η μεταμοντέρνα εποχή μας και η ειδικευμένη στα vintage ηλεκτρονικά και ηλεκτρακουστικά όργανα MOOG (που δεν το ξέχασε ποτέ...), και που μάλιστα το εμπορεύεται σε ιδιαίτερα προσιτή τιμή.

Παραδίδονται και διαδικτυακά μαθήματα:

ευχαριστώ τον Πάνο Λυκούδη που κέντρισε τη μνήμη μου....

Γένεσις και Μακρόκοσμος

2009-11-09T01:32:00.001+02:00

Ωραία τα πήγε ο Robert Crumb με τη Γένεσι.

Ιδού τι κατάφερε και ο συνεπώνυμός του George με τον Μακρόκοσμο:

Το θαύμα και πως το κυκλοφορείς

2009-11-08T18:18:00.004+02:00

Κατέβηκα γιά εφημερίδες το πρωί. Υπαρχει ενημέρωση οκτώ, δεκατεσσάρων και εικοσιδύο χιλιομέτρων. Σήμερα προτίμησα την τρίτη εκδοχή, επειδή πόθησα να δώ τα Διαπόντια νησιά, τα βουνά της Αλβανίας και τον κάμπο.

Είπα να εφεύρω ένα θαύμα. Οντως, με την σκέψη, βγήκε μακρυνός ήλιος και κοντά μιά βροχάρα,προσωρινώς δυνατή.

Πάνω στο καθάρισμα, φάνηκε η πίσω πλευρά του Παντοκράτορα και ένα χωριό που δεν ξανάδα από τη θέση αυτή επί πέντε χρόνια. Τα σύννεφα έμοιαζαν με χιόνια, αλλα ήταν παλουκωμένα από αβέβαιο νοτιά,η φρεσκαδούρα από το πέλαγο άφηνε καθαρόν ορίζοντα κάτω από τα εξακόσια μέτρα, οπότε επεφάνη το χωρίον Επίσκεψη, στον δρόμο που συνδέει τον βορρά με τον Σπαρτίλα,κι απο κεί στην Μέση.Είδα δηλαδή την Επίσκεψη ,από το ύψος της σύνδεσης με τα χωριά των Καρουσάδων, Αγραφούς και έτσι. Εκανα επίσκεψη, έστω οπτική, στην Επίσκεψη.

Δεν ήταν τόσο μεγάλο θαύμα.Τράβηξα στο γραφείο μιά λεπτή κόκκινη γραμμή στον χάρτη. 4,77 χιλιόμετρα ευθεία. Μία ώρα ουρανόδρομος άν είσαι άγγελος, ίσαμε οκτώ γεμάτες ώρες άν περπατήσεις πρώτα τα λιβάδια, μετά τα γκρεμνά, μετά τον ζυγό των βουνών, ως την Επίσκεψη. Επίσκεψη υπάρχει και στο Παγγαίο. Είναι νομικός όρος. Σημαίνει "κτήμα που ανήκει σε θήλυ μέλος της βασιλικής οικογένειας". Επίσκεψις Πριναρίου.Πρινάρ ντάγ, το Παγγαίον. Χάσι Πρινάρ, αργότερα. Οπως και χάσι Λογγού(=Σιθωνίας), μα και χάσι Χίου. Που ανήκε στην Βαλιντέ σουλτάνα. Σουλτανομήτορα.Περισσότερες μαλακίες στάθηκε αδύνατο να σκεφτώ, βροχερό της Κυριακής απόγευμα, απελπισμένος σε βαθμό άφατης ηδονής,γιά να αποκρύψω πόσο που αρέσει η βροχή και πόσο αρέσκομαι σε μερίδες ηλεγμένης γεωγραφίας, της σκοτώστρας των ειδών, της απλωστρας των μυγών, της γιόστρας των Πολωνών, της λούστρας των Αιγών.
Την ημέρα του Νοεμβρίου 1977 που ο Ανδρόνικος παρουσιασε τα ευρήματα στο Πανεπιστήμιο, του τηλεφώνησα κατά τις οκτώ και του έδωσα θερμά συγχαρητήρια. Μετά του λέω : να κλείσω τώρα, κύριε καθηγητά, να μη δεσμεύω το τηλέφωνό σας. Δεν δεσμεύετε τίποτε, μου απαντά. Κανένας δεν με έχει πάρει, από την ώρα της ανακοίνωσης.

huge internet following

2009-11-07T20:39:00.001+02:00

Του Frank Gotham, από το περιοδικό New Yorker.

Τι λέει;

2009-11-07T15:38:00.000+02:00

μέσω sistol στο google reader.

robert crumb's genesis

2009-11-07T09:54:00.003+02:00

Exclusive sneak peek at Ch. 19 from The Book of Genesis Illustrated, by R. Crumb

glenn gould's "so you want to write a fugue"

2009-11-06T22:47:00.000+02:00

So you want to write a fugue?

So you want to write a fugue.
You got the urge to write a fugue.
You got the nerve to write a fugue.
So go ahead, so go ahead and write a fugue.
Go ahead and write a fugue that we can sing.

Pay no heed, Pay no mind.
Pay no heed to what we tell you,
Pay no mind to what we tell you.
Cast away all that you were told
And the theory that you read.
As we said come and write one,
Oh do come and write one,
Write a fugue that we can sing.

Now the only way to write one
Is to plunge right in and write one.
Just forget the rules and write one,
Just ignore the rules and try.

And the fun of it will get you.
And the joy of it will fetch you.
Its a pleasure that is bound to satisfy.
When you decide that John Sebastian must have been a very personable guy.

Never be clever
for the sake of being clever,
for the sake of showing off.

For a canon in inversion is a dangerous diversion,
And a bit of augmentation is a serious temptation,
While a stretto diminution is an obvious allusion.

For to try to write a fugue that we can sing.

And when you finish writing it
I think you will find a great joy in it.

or so…
Nothing ventured, nothing gained they say
But still it is rather hard to start.

Well let us try right now.
Now we are going to write a fugue.
We are going to write a good one.
We are going to write a fugue … right now. “
πηγή

Στην παραλιακή

2009-11-05T07:47:00.005+02:00

ΠΟΣΟΝ ΟΙΝΟ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ Βέροια 31 ΟΚΤ 2009

Θα προσπαθήσω σήμερα να σας εξηγήσω έναν αρχαίο μου στίχο:

Αυτά που λέμε κι αυτά που γράφουμε
απάτη και θέατρο και δίψα γιά κρασί
κάποτε στην Εδεσσα ένα μπουκάλι Αμυνταίου
αξίζει όσο αυτά που γράφουμε

Θα δέσω την αρχαιότητα με τον μεσαίωνα, κι από κεί θα την γλυτώσω προς την σύγχρονη εποχή, απαντώντας στην ρητορικη ερώτηση πόσο πνεύμα περιέχει ο οίνος μέσα από δύο κρανία. Μιά αβέβαιη διήγηση θέλει τον Αλέξανδρο αποδέκτη ενός εχθρικού κεφαλιού,δώρο από έναν βαλκάνιο οπλαρχηγό. Ο Μακεδόνας το είδε απαθής οπότε ο άλλος του θύμισε ότι στην πατρίδα του την Παιονία, αυτό το δώρο θα το εκτιμούσαν πολύ, αφού το κεφάλι γίνεται ωραίο κύπελλο.Ο Αλέξανδρος περιορίστηκε να πιεί στην υγεία του ένα ξέχειλο κύπελλο. Μετά από χίλια εκατό χρόνια, ένας άλλος ηττημένος,ονόματι Νικηφόρος, βασιλιάς των ρωμιών, βρέθηκε με το κρανίο του στα χέρια του χάν Κρούμμου, που το είχε μάλιστα στολίσει με πέτρες και ευγενή μέταλλα.

Δυό κρανία, δυό καυκάκια,δυό καύκοι, δυό καούκες.Χωρούσαν ίσαμε μιά οκά κρασί, μπορεί και περισσότερο.Και ανάμεσα ,κοντά στο έτος 608,610,μιά κραυγή, εύθυμη και αγωνιώδης, σκεπαζει το αλμπενί και το τουπέ του βασιλιά Φωκά. Ο κόσμος τον κατηγορει ως μέθυσο: «Πάλι τον καύκον έπιες, πάλι τον νούν απώλεσας»

Τον καύκον. Το νεκροκεφαλόσχημο δοχείο. Αυτό που σημερα, λέμε ακόμη «καούκα». Καούκα είναι ο καύκος. Δεν είναι χάλιξ, δεν είναι άλλο κύπελλο. Χωράει πολυ κρασί, που άν το πιείς ξενέρωτο, χάνεις το μυαλό σου. Αδιάσειστο τεκμήριο ότι η αρχαιότης εψόφησεν. Η αρχαιότης του κεκραμένου οίνου, των συμποσίων και της λεπτής συγγένειας την ήπιας ζάλης με τις λαμπρές ιδέες. Τώρα, αρχές του 7ου μεταχριστιανικού αιώνος, το πολύ κρασί, πάνω από την συνήθη ευλογία, δεν περιέχει πλέον πνεύμα. Το ξέρει ο λαός της εποχής. Πάλι τον κάυκον έπιες. Πάλι τον νούν απώλεσας. Στην επανάληψη, στην ποσότητα βρίσκεται το μυστικό να χάσεις το μυαλό σου, δηλαδή το πνεύμα σου.Στην ουσία, αυτό το ρακόρ με τα καυκάκια δεν το χρωστάω σε προσωπικό εύρημα, αλλα στον Τζέτζη, που πρώτος δένει Παίονες και Βουλγάρους:

Παίονες γαρ οι Βούλγαροι: μη πείθου τοις βουβάλοις
Οι έτερον του Αξιού θέλουσι τον Βαρδάρην

Αυτή η κρίσιμη εποχή, συγκρούεται κυρίως με τις φανταχτερές της συμβάσεις. Ανάμεσα σε δύο καταλόγους τροφίμων, φαγητών και ντελικατέσεν. Του Αθήναιου, μιάς τεχνητής προσωπικότητας, όπου κάθε πικραμένος πρόσθετε τα κέφια του, και εκείνου του Φαναριώτη που συνέταξε κατάλογο γκουρμέ προϊόντων του ευρύτερου γραικικού χώρου.

Βασικό πρόβλημα της ηθικολογικής αυτής εποχής είναι η σύγκρουση ανάμεσα στον στωικισμό που απαιτεί νοικοκυραίους ηθικούς, περίπου προτεστάντες, που τα θέλουν όλα εν μέτρω και σε κάτι άχαρους κρεμανταλάδες που κυνηγάνε την ευτυχία στις εμμονές του, και που λέγονται επικούρειοι. Στην μέση,η χριστιανική διδασκαλία, μέσα από τις γραφές της. Ο Χριστός όχι μόνον έπινε κρασί, αλλα έκανε και σχετικό θαύμα στον γάμο εν Κανά.Το πιό σπουδαίο:την ώρα του πάθους, πρόσφερε κρασί στους μαθητές του λέγοντάς τους «πίετε εξ αυτού πάντες, τουτο εστί το αίμα μου». Αίμα που προκαλεί πάθος. Χύνεται γιά τους πολλούς. Είναι το μόνο προίον της γής που μεταμορφώνεται σε πνεύμα, το πνεύμα της Καινής Διαθήκης.

Οι εχθροί της νέας θρησκείας στηρίχτηκαν φοβερά σε αυτό το χωρίο, επίτηδες παρερμηνεύοντας το ευαγγέλιο και παρουσιάζοντας τους χριστιανούς ως ιδιότυπους τέκτονες που λειτουργούν με αίμα.Το κρασί έγινε διαμεσολαβητής ανάμεσα στο πιό πνευματικό παράγωγο μιάς θρησκείας, την μετάληψη, την μέθεξη με τον άλλον κόσμο.Υπάρχει ακολουθία της Μεταλήψεως, δηλαδή δογματικό και αισθητικό ερμήνευμα αυτού του παράξενου χώρου.

«Φρίττω δεχόμενος τὸ πῦρ, μὴ φλεχθῶ ὡσεὶ κηρὸς καὶ ὡσεὶ χόρτος.»

Το πύρ είναι δογματικως το αίμα του Θεού, αλλά στην πράξη είναι κρασι. Αγιασμένο. Από αυτήν την διττότητα, εμφανίζονται πολλες συγκρούσεις.
Κατ΄αρχήν στον μεσαίωνα ο κόσμος έπαιρνε τις μισές από τις αναγκαιες θερμίδες του από το κρασί. Σώζονται πολλα τυπικά μονών, όπου αναφέρονται οι δόσεις των μοναχών, ο τρόπος της διατροφής. Οι επιπτώσεις στην υγεία φαίνονται δευτερεύουσες. Πάντως τιμάται και εγκρίνεται η λειτουργία του οίνου ως μεσολαβητικού υλικού θεογνωσίας, αλλα τα υπόλοιπα αφήνονται στην καταγγελία. Η μέθη δεν ευνοείται.Πάντως τελειώνοντας ο ένατος αιώνας, αποδίδεται στον Ιωάννη Γεωμέτρη, τον και Κυριώτη, μιά πληθωρική εικόνα πλήθουσα και εντυπωσιακή:

Ωρια πάντα τέθηλε και άμπελος εις τόκον οργά
Σμήνεα δ΄άρτι μέλι χλωρόν υπεκπρορρέει

[Ολα τα πάντα ανθούν, το αμπέλι παλεύει να γεννήσει
Ξεχειλίζει το φρέσκο μέλι από τις κερήθρες]

Η υποχώρηση της μεγαλογράμματης γραφής και η εικαστική ακμή που φέρνει η πολιτικη μετά την εξ Αμορίου δυναστεία, ορίζει το κλίμα του πνεύματος που δεν φαίνεται να έχει σχέση με τον οίνο ή το οινόπνευμα. Από τα πρώτα αγιορειτικά, αλλα και άλλα μοναστικά έγραφα και τυπικά, το κρασί μνημονεύεται ως μιά απλή , καθαροαιμη αξία. Χρηματική. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στα ίδια χρόνια σε άλλες χώρες ,άρχισαν να διαφημίζονται άλλα αποστάγματα. Και συνέβη μιά μεγάλη ηθική μείωση του οίνου. Από την μιά, οι μουσουλμάνοι δεν έπιναν κρασί, παρά τις μαλαγανιές τις μπαγαποντιές και τις παρεκκλίσεις, όπως η δημιουργία ενός μεθυστικού σχεδόν φασκόμηλου. Και οι μουσουλμάνοι είχαν ένα διανοητικό πλεονέκτημα.Ηταν λαοί που κατάφεραν να αλλάξουν την εξουσία της ανατολικής μεσογείου σε χρόνο ντετέ.Κάτι που οι Ρωμιοί όχι μόνον δεν κατάφεραν, αλλά επιπλέον ήταν αυτοί που έχασαν τα περισσότερα εδάφη. Χωρίς αλκοόλ και χωρίς εικόνες,το Ισλάμ νικούσε.
Ενας άλλος νικητής της εποχής, ελαφρά αρχαιότερος, οι Ούννοι ,απόγονοι Σκυθών και λοιπών λαών της στέππας, δεν γνώριζαν το κρασί, αλλά ένα νόστιμο ευφραντικό, το λεγόμενο μέθυ, που υπάρχει και σήμερα υπό το όνομα med. To μέθυ, συνήθως από ξυνισμένο γάλα φοράδας, έφερνε τρομερή μέθη και ταχύτερο ξεσάλωμα. Οσο γιά τους άλλους λαούς, ακόμη σκλάβους των ζυμώσεων, η μπίρα ξεκινούσε τον ενεργό της ρόλο. Τα κρασιά στην δύση δεν ήταν και τόσο νόστιμα, άν πιστέψουμε γεωγράφους σαν τον Στράβωνα που θεωρούσαν χάλια τα γαλατικά κρασιά.
Ωστόσο, η εμμονή πολλων ιστορικών της εποχής που συσχέτιζαν ακόμη τα όρη του Ιμάου, με την Ιβηρία, την εκσρατεία του Ηρακλή και του Διονύσου, και την ύπαρξη του οίνου ως στοιχείου μεσογειακότητας, γιά να μη την πώ ελληνικότητα, έφταςε ακόμη και στα χρόνια του Νόννου που Πανοπολίτη που συνέγραψε ένα από τα έργα που δεν όζουν απλώς, αλλά μοσχοβολάνε φυτίλι, λυχνάρι, έως και νάφθα, τα Διονυσιακά.

Με την αλλαγή της χιλιετίας,έχουμε στέρεα δείγματα ότι το πνέυμα άρχισε να εμποτίζει τον οίνο, ως ακριβό προσθετικό. Οτανο Ψελλός κάνει ένα φεγγάρι καλόγερος και αποχωρεί, δέχεται φραστικη επίθεση από τον παλιό ηγούμεό του,τον Ιάκωβο και δεν απαντά με υστερία, αλλά με χιούμορ, κάτι έκτακτο και ξιπάστικό γιά την εποχή. Του γράφει ένα ποίημα με ακροστιχίδα, που ερμηνεύεται ως

Μέθυσον Ιάκωβον ευρύθμως άδω, Κώνστας.
[Εγώ ο Κώστας,με τέχνη αφιερώνω το ποίημα στον μέθουα Ιάκωβο]

Το ποίημα, σε παράφραση που δοκίμασα από περιέργεια, έχει ως εξής:

Ντίρλα, και πιόμα και χοροί
Να η παρέα σου Ιάκωβε
Με την λιάρδα αντάμα φασαρία
Και κέφια και ομορφιές
Χορευταρούδες και νταούλια
Και δουλειά στο πατητήρι
Λυωμένες ρώγες στον ληνό
Γεμίζουν τις κοιλιές των πιθαριών

Ο Χριστόφορος Μυτιληναίος, ένας έξοχος ποιητής,δεν αναφέρει το κρασί, αλλά η φλεγμονώδης διάθεσή του, η μεταφορική, η εναντίον των λειψάνων και η παντοδύναμη αρά της τύχης, θαρρείς και απαιτούν ένα κρασοβόλι δίπλα του.Στον ίδιον αιώνα, οι μόνες αιρέσεις που ισχύουν ,είναι οι με πολιτικό υπόβαθρο, όπως οι Παυλικιανοί, οι Αλμπιγκένσες και οι Βογόμιλοι. Δεν μετράει ως κατάρα που κάποιος αμφιβάλλει γιά τον αριθμό των γνησίων λειψάνων. Είναι ακόμη πολύ βαρειά τα πράγματα. Οι βυζαντινοί ,συλλαμβάνοντας έναν αντάρτη-φύλαρχο της Θράκης, δεν του κόβουν απλως τα τέσσερα άκρα, αλλά τον αφήνουν στην χλεύη μιάς θαλασσινής σκάλας και φωνάζουν γιατρούς που του κάνουν ανατομία ενώ είναι ζωντανός, ανοίγοντας τα σωθικά του γιά να μελετήσουν τον ανθρώπινο οργανισμό.

Ο δωδέκατος αιώνας βαφτίζει διαφορετικά την ιστορία. Πρώτος, ο απερίγραπτος Τζέτζης που ξεπερνάει τα όρια της ηθικής συμπεριφοράς, δημιουργώντας παρεφθαρμένες ή φανταστικές γλώσσες, δείγματα τρελής παρέας, κεφιού και δημιουργίας;

Και Σκύθην ασπαζόμενος ούτω προσαγορεύω
Καλή σου μέρα αυθέντρα μου, καλή σου μέρα αυθέντη:
Σαλαμαλέκ αλτή, σαλαμαλέκ αλτούγεπ

Τοις Πέρσαις πάλι περσικώς ούτω προσαγορεύω
Καλή σου μέρα Αδελφέ, που υπάγεις,πόθεν είσαι,φίλε;
Ασάν χαίς κουρούπαρζα χαντάζαρ χαραντάση

Τω δε λατίνω προσφωνώ κατά Λατίνων γλώσσαν
Καλώς ήρθες αυθέντα μου, καλως ήλθες αδελφέ
Βένε βενέστι δόμινε,βένε βενέστι φράτερ

Καθώς μας αποκοιμίζει με λέξεις που χαρακτηρίζει πρόσφορες και πρεπώδεις, ξάφνου να πως μιλαει σε μιά Αλανή που έμαθε πως έχει παράνομη σχέση. Δεν μπορώ να σας πώ δημοσίως τι βρισιά ξαμολάει, πάντως το αλανικό κείμενο είναι το φαρνέτζ κίντζι μέσφιλι καίτζ φουά σαιγγε και σημαίνει: δεν ντρέπεσαι αφέντρα μου που το κάνεις με έναν παπά;

Είναμιά κοινωνία που δέχεται πιά πολλες επιδράσεις.Κι ενώ υπάρχει τεράστια ζώνη νέας τεχνολογίας, όπως ο ανεμόμυλος και οι δυό σοδειές στα χωράφια , η αμειψισπορά που αφήνουν μόνον το ένα τρίτο του χρόνου χωρίς σπορά,το αμπέλι παραμένει στην παραδοσιακή τεχνολογία. Πάντως, ήδη από τα ύστερα κομνήνεια πρακτικά ,εμφανίζονται στις απογραφές, αρκετά παρατημένα αμπέλια. Ισως γίνονται και εισαγωγές, ίσως ισχύουν άλλοι λόγου. Το κρασί ακόμη δεν τιμάται, δεν παινεύεται. Ωστόσο άλλοι μερακλήδες είναι σε θέση να εκφράσουν τον σαρκικόν έρωτα, ενώ η Αννα Κομνηνή έχει φροντίσει να εξακοντίσει με φοβερές περιγραφές το ουράνιο πρόσωπό του.
Στο κατά Καλλίμαχον και Χρυσορρόην, το ερωτικό παιχνίδι δεν χρειάζεται μετάφραση γιά να κατανοηθεί-τόσο σύγχρονο είναι:

Μετά γουν άλλα τα πολλά των ερωτοχαρίτων
Όσα μαθαίνει φυσικώς ερωτική καρδία
Εσέβησαν εις το λουτρόν,ελούσθησαν εκείνοι
Και του λουτρού τας ηδονάς και τας εν τούτω χάρεις
Όπως της κόρης τας πληγάς εμάλλασεν εκείνος
Και δροσισμόν απόρρητον εκ των μωλώπων είχαν
Και γλυκασμόν και δροσισμόν εκ φιλημέτων είχεν
Και κόρον ουκ ελάνβανεν των ηδονών της κόρης
Εβλεπε βλέπων ηδονής φύλλον γλυκύν εετρύγα
Είπα τι και γλυκύτερον πάντων των γλυκυτέρων
Και χάριτες αδούλευσαν τα της υπηρεσίας
Και συνελούσθησαν εκεί μετά της κόρης τότε.

Αυτά τα τεχνάσματα που μας φαίνονται σήμερα αυτονόητα,ήταν πρωτοποριακά, την εποχή εκείνη.Μη ξεχνάμε ότι ο πολιτικός στίχος, ήτοι ο δεκαπεντασύλλαβος, μνημονεύεται στα χρόνια του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου. Η λαική γλώσσα και οι νέοι τρόποι χειρισμού της, πρώτα κατακτούν τις έννοιες και έπειτα την στιχουργικη, ή το γλωσσικό όργανο.
Στην διήγηση του τιμ ημένου Γαδάρου, η διήγηση γίνεται λαχανιαστή, και παραγωγική.

Και αναβαίνω στο βουνό να πώ την προσευχή μου
Προς τα κακά όπου έκαμε να σώσω την ψυχή μου
Ενδύομαι τα ράσα μου,κουρεύομαι απαυτή μου,
Βαστώ σταυρόν και πατερμά,φορώ και το μαντί μου
Και δείχνω μεγαλόσχημα και μοιάζω σαν γουμένη
Κι εις την καρδιά μου πονηριά, ποσώς δεν απομένει

Ηρθε η ώρα του Πτωχοπρόδρομου

Γείτονα έχω πετσωτήν ,ψευδοτζαγγάριν τάχα
Πλην ένι καλοψωνιστής, ένι και χαροκόπος
Όταν γαρ ίδει την αυγήν περιχαρασσομένην
Ευθύς «ας βράσει το ζεστόν» λέγει προς το παιδίν του
«και να παιδί μου, στάμενον εις τα χορδοκοιλίτσα
Αγόρασε και βλάχικον σταμεναρέαν τυρίτσιν
Και δός μου να προγεύομαι, και τότε να πετσώσω»

Αφού δεν παραθέσουσι και γεύσεται και κάτση,
Ανάθεμά με βασιλεύ,ότιαν στραφώ και ιδώ τον
Το πως ανασκουμπώνεται κατά της μαγειρίας
Αν ου κινούν τα σάλια μου και τρέχουν ως ποτάμιν
Αυτός γαρ εμπουκώνεται, κλώθει την μαγειρίαν
Κι εγώ υπάγω κι έρχομαι πόδας μετρών των στίχων
Αυτός χορταίνει τον γλυκύν εις τον τρανόν μουχρούτιν
Κι εγώ ζητώ τον ίαμβον, γυρεύω τον σπονδείον
Γυρεύω τον πυρρίχιον και τα λοιπά τα μέτρα
Αλλά τα μέτρα που ωφελούν την άμετρόν μου πείναν...

H φιλοσοφία του κρασοπατέρος Πέτρου του Ζυφομούστου-προσέξτε την κωμική συνύπαρξη του Ζύθου και του μούστου-είναι μιά διατριβή πάνω στην έκλυση ενθουσιασμού εξαιτίας της διάθεσης που παράγει ο οίνος, αλλά δεν παύει να είναι ένα θεατρικό έργο,όπως και ολόκληρος ο Πτωχοπρόδρομος. Είναι σταντ απ κόμεντι, ένας καλός παραμυθάς που κάνει τους ευγενείς και τους βασιλείς να γελάσουν. Τι είναι αυτοί οι βασιλείς; ο Μανουήλ Κομνηνός ήταν ξετρελαμένος με τα δυτικά παιχνίδια, με τις γιόστρες, ενώ ο γέροντας Ανδρόνικος ,έντονα παθιασμένος, ακραία εθνικιστής, όπως θα λέγαμε σήμερα, δεν είναι γνωστός γιά το χιθούμορ του, όσο γιά τη λαγνεία του.Οταν ο Πτωχοπρόδρομος κάνει την Αυλή να γελάει, ένα πολύ πιό δραστικό χιούμορ, καταγγελτικό και σαρκαστικό, απλώνεται σε ένα μεγάλο έργο. Αναφέρομαι στον Ευστάθιο Θεσσαλονίκης, που κυριολεκτικά ζωγραφίζει με στρωτές πινελιές τα ήθη της πολιορκημένης από τους Νορμανδούς Θεσσαλονίκης,κάνοντας καλαμπούρια που θα μπορούσαν να περιληφθούν σε μιά επιθεώρηση του εικοστού αιώνα, αλλα υπο το κνόγελον, ήτοι το μειδίαμα του ιεράρχη. Ο,τι δηλαδή παράγει το κατά 700 έτη νεότερο διήγημα του Παπαδιαμάντη «τα μαύρα κούτσουρα».

{ είτα διαβάζεται απόσπασμα της Φιλοσοφίας του κρασοπατέρος από χαρτώο αντίγραφο}}

Ο οίνος στην φιλοσοφία του κρασοπατέρος ,θεωρείται κατάκτηση της ώριμης ηλικίας, της ακμής του ανδρός. Ο ίδιος τελειώνει το ζήτημα παρομοιάζοντας τον οίνο ως

Των νέων η θηριακή, το αίμα των γερόντων
Κινείς τα ούρα συνεχώς, ευφραίνεις την καρδίας
Αναβιβάζεις πνεύματα,τους οφθαλμούς ανδρίζεις.

Αν το πάρουμε κατά γράμμα, οι γέροι θέλουν κοψίδια και οι νέοι χασίσι γιά να αναθερμανθούν, αλλα πρέπει πάντα να λογαριάζουμε ότι αυτά τα στοιχεία, τα στοιχειά και τα στιχουργήματα δημιουργούνται από απόλεμους και καμιά φορά κακοπληρωμένους κειμενογράφους.Τα πάντα συμβαίνουν μέσα στο βυζαντινό μυαλό, και η ζωντάνια του πτωχοπρόδρομου δεν θα φτάσει ποτέ στην καταγγελία.Συνάδελφοι που τα κονομάνε ,αυταρχικες σύζυγοι, δήθεν αρχόντισσες, άκαρδα παιδάκια, είναι πολύ καλό καταφύγιο γιά την σάτιρα, που ωστόσο περιέχει και την μισή αλήθεια της.

Η μαύρη αλήθεια είναι οτι το άφθονο κρασί, καθημερινό άρτυμα του ρωμιού,κάνει την ζωή του άρχοντα και του χωρίτη να μοιάζουν. Η μέρα ολοκληρώνεται με πιόμα, όπως συχνά συμβαίνει σε απόμερους ελληνικούς τόπους, όπου η οινοποσία, πάντα με γλυκά κρασάκια, έχει ρημάξει τις μεγάλες ηλικίες και έχει διαλύσει τον κοινωνικό ιστό.

Διότι το ποτήριον μεθά και ατιμάζεικαι να λαλή τον πίνοντα πάλιν τον αναγκάζει,πλην με τα τοιχοκρούσματα και με μεγάλον ήχον:«Εγώ σε πίνω για καλό και συ με πας στον τοίχον»!

Όπως διηγείται ένας της κρητικής σχολής του 16ου αιώνα.

Η ουρίτσα στο στιχηρό που σας διάβασα, έχει σημασία: αναφέρεται το τσίπουρο. Αυτό που οι αγιορείτες πάλι υποστηρίζουν ότι κατάγεται από την λέξη οξύπορον, μιά λέξη που βέβαια δεν υπάρχει. Μπορεί να είναι ή όχι πανάρχαιο απόσταγμα, αλλα τα τσάμπουρα βράζονται παραδοσιακά σε μιά τεράστια έκταση των βαλκανίων και της ευρωπαϊκής ανατολής.Οι νέοι λαοί βγάζουν αλκοόλ από φρούτα, από άλλους καρπούς, από φύλλα και κλαδιά, από δημητριακά και ρύζι, από παντού. Το κρασί, ακόμη κι άνχάνει τη λάμψη του, κρατάει την γέννα του τσίπουρου. Συγκαταλέγεται στην οινική ιστορία, ακόμη και η χημική του μορφή, το λεγόμενο ούζο.

Οσο χάνεται η Πόλη και κονιαροπατούνται τα υπόλοιπα, οι Οθωμανοί δεν στέργουν το αλκοόλ, άνκαι μνημονεύονται συχνά παραβάτες του έθους. Αλλά η θεία μετάληψη είναι μακρυνή πηγή. Οι μεθυσμένοι κυριαρχούν στην λαϊκή αντίληψη. Μπέκρες και μέθουες ιστορούνται στους προνάρθηκες των ναών με απαίσια φήμη και μοίρα.Δεν είναι ο μόνος φρικτός περιορισμός. Το ίδιο κατηγορούνται και οι καπνιστές, και σώζεται ένα καλογερίστικο ποίημα «κατά καπνιζόντων», ενω το αρχαίο σκηνικό και επιθεωρησιακό εύρημα «περί γέροντος να μη πάρει κορίτσι» γνωρίζει δόξες επί τουρκοκρατίας.

Οταν πλησιάζει η επανάσταση, έχει τελειώσει ο πρώτος γύρος του νεοκλασσικισμού. Ο Αθανάσιος Χριστόπουλος σε ένα πασίγνωστο ποιητικό γύμνασμα της εποχής, υπό τον τίτλο Λυρικά ,αφιερώνει 13 ωδές στον Βάκχο. Ολες γυμνάσματα, όλες προϊόν αφλογιστίας της μέθης. Ποιήματα γραφείου, αλλα με έξοχη δομή. Σαν ξεσάλωμα καλού μαθητή σε σκυλάδικο μουν φαίνεται.

8
Ἀπ’ τὴν πλόσκα φέρτε φίλοι,
νὰ ρουφήσω μὲ τὰ χείλη
ἀπ’ τὴν πλόσκα τὸ κρασί˙
γιὰ ν’ ἀκούσω ν’ ἀρχινίσει,
σὰν ἀηδόνι νὰ λαλήσει
τὸ κλουκλούκλου – φισισί.

Ὁ κλουκλοὺ τῆς πλόσκας κρότος
εἶναι, λέγουν, ἦχος πρῶτος,
οἱ τεχνίτες μουσικοί˙
καὶ τὸ φισισί της τ’ ἄλλο
εἶν’ τὸ ἴσο τὸ μεγάλο,
ὁποὺ ψάλλ’ ἡ ψαλτική!

Τοῦ Ἀμφίωνα τὰ μέλη
κι οἱ ψαλμοὶ τοῦ Κουκουζέλη
στοῦ κλουκλούκλου τὴ φωνή,
ὅλα, ὅλ’ ἂς σιωπήσουν,
καὶ ποσῶς ἂς μὴ λαλήσουν,
ὅτ’ εἶν’ δίχως ἡδονή.

Καὶ αὐτὴ ἡ καλομοίρα
τοῦ Ἀπόλλωνα ἡ λύρα,
ποὺ στὸν Ὄλυμπο λαλεῖ,
ἂς τζακίσει τὸ δοξάρι
μπρὸς στοῦ φισισὶ τὴ χάρη
καὶ ἂς μὴ παραλαλεῖ

Το κλουκλου κλου της πλόσκας και το φισισί που προδίδει ότι ο οίνος είναι αφρώσης,μας αρέσουν ως προσουρεαλιστικά δείγματ. Θα τα συνδύαζα περισσότερο με το χαμηλόφωνο γουργουρητό ενός βυζαντινού στρατού που κορόιδευε τον στρατηγό του,έξι αιώνες πρίν τον Χριστόπουλο,γουγλίζοντας γλουγλουγλου.
Στο επόμενο όμως η προέλευση τουγραφείου δεν κρύβεται, διότι μιά νταβραντισμένη παρέα πιτσιρικάδων, ουδέποτε θα πιάσει με «ευταξία» τις ωραίες βάκχες που τους τριγυρίζουν.
13

Νά! μᾶς ἔρχοντ’ οἱ παρθένες
οἱ τρυγήτρες βακχευμένες˙
καὶ χορεύουν καὶ γυρίζουν
καὶ τὲς μέσες τὲς λυγίζουν.

Πιάστε, φίλοι, μ’ εὐταξία
ὁ καθένας ἀπὸ μία˙
κι ἂς χορέψουμε ὀλίγο
μετ’ αὐτὲς ἐδῶ στὸν τρύγο.

Παλληκάρια, πηλαλήστε˙
ἕν’ ἀσκί μας ἄλλο λύστε
νέο, ἄγγιχτο, γεμάτο,
καθαρὸ κρασὶ μοσχάτο.

Πιέτε, νέοι, πιέτε, νέες,
πιέτε, βάκχες μου ὡραῖες,
ἀπ’ αὐτὸ τὸ μυρωδάτο
καὶ ἀθάνατο μοσχάτο.

Τραγουδήστε καὶ πηδήστε,
καὶ τὰ πόδια σας βροντήστε.
Καὶ τοῦ χρόνου, εὐχηθῆτε
πάλ’ ἐδῶ νὰ συναχθῆτε.

Πάλ’ ἐδῶ ν’ ἀξιωθοῦμε,
νὰ συμφᾶμε νὰ συμπιοῦμε,
γλυκὸν μοῦστον σὰν τὸ μέλι
μὲς στὸ πράσινο τ’ ἀμπέλι

Προσέξτε πως τελειώνει: με ανατριχιαστικήν ομοιότητα με τα στιχάκια του χιλίων ήδη ετών Ιωάννη Κυριώτη.

Ωρια πάντα τέθηλε και άμπελος εις τόκον οργά
Σμήνεα δ΄άρτι μέλι χλωρόν υπεκπρορρέει

Θυμίζω πως όταν γράφονται τα Λυρικά του Χριστόπουλου,συντοπίτες του κουτσόβλαχοι έχουν ήδη εγκαταστήσει το δίκτυο του αιώνα τους, μεταφέροντας προϊόντα, χρήματα και επιταγές ανάμεσα στα βλαχοχώρια της Πίνδου και στη Βιέννη. Υπαρχει ένα κείμενο που περιγράφει ημερολογιακά ένα τέτοιο ταξίδι, όπου οι σύντροφοι εκ Πίνδου, συναντούν σε μιά γέφυρα της Αυστρίας μερικές βάκχες, όχι όμως παρθένες, με τις οποίες γλεντούν και οργούν με ελάχιστα γραφειοκρατικό τρόπο. Μένεις έκθαμβος με τα άσεμνα γλέντια τους που είναι ζήτημα να ξανάζησαν Ελληνες ώσπου να έρθει ο πρώτος τουρισμός του συρτάκι τζατζίκι και μουζάκα.

Στα χρόνια του ελληνικού γκουβέρνου,επισκέπτεται τα μέρη μας γιά να μη φύγει ποτέ, η μπίρα και όλα τα άλλα ποτά που ήξεραν οι ναυτικοί, οι μετανάστες και οι επίλοιποι. Ο οίνος περιορίζεται στον συσχετισμό του με το πνεύμα, με ένα άκρως συμβατικό τρόπο. Στην κοινή συνείδηση, ο μπεκρής του Ορέστη Μακρή και το κόμμα των Βαρελοφρόνων ως γελοιογραφία ,υπερκαλύπτουν το ζήτημα. Που γένεται πλέον άθυρμα των επιθεωρήσεων. Ηταν εύκολο στους αυτοσχέδιους μίμους να παρασταίνουν τον μεθυσμένο με την ένρινη φωνή, που έβγαζεπ άντα γέλιο στα μεσοπολεμικά αναψυκτήρια. Ο αλκοολισμός του Παπαδιαμάντη δεν ήταν ορατός και φωνητός, αφού δύσκολα θα προσιδίαζε σε άγιο των γραμμάτων μας. Ενασωρό άνθρωποι του πνεύματος τιμούσαν το κρασάκι, αλλά η έκφραση «το τσούζει» έχει μιά φιλανθρωπική εσσάνς.Εξάλλου γρήγορα εμφανίστηκαν άλλα επαγγελματικά πάθη. Ο τζόγος, τα κατοχικά καζίνα, τα ναρκωτικά, η μπίρα, τα υδύποτα, το κονιάκ

{αδεται ίνα το ακροατήριο ξεβολευτεί} Ολο ουζο ουζο ούζο το βαρέθηκα
φέρτε μου ένα κονιακάκι που τ΄ορέχθηκα

Ενώ η μικρασιάτισσα γκαρσόνα, δν αποφεύγει τα στερεότυπα

τους βάζω μέσα στο κρασί νερό
και τους ταράζω στονλ ογαριασμό

Αυτά είναι λόγια σκευάσματα, όχι δημώδη.Ο μπέκρας δεν θεωρείται άνθρωπος του πνεύματος, αλλά αξιολύπητος ετοιμοθάνατος.Δεν φταίει φυσικά το κρασί, αλλα΄η αμερικάνικη ποτοαπαγόρευση, ο έντονος καλβινισμός της δυτικής κοινωνίας, αλλά τα πλαστά γλέντια με τα οποία οι τύποι που ενσαρκώνει ο Νίκος Φέρμας στηρίζουν την αγορά.

φέρε μας κάπελα κρασί

αν κάνεις να χορέψεις ποτήρι δεν θα μείνει
ή

πινω και μεθώ ωχ αμαν μέρα νύχτα τραγουδώ

ενώ όλα καταλήγουν υπονομευμένα σε τραγουδάκαι διαπλεκόμενα, μετο τεχνητό κέφι:

Άλα,
άνοιξε κι άλλη μπουκάλα και την κοινωνία τώρα τηνε παίζω ένα παρά
βίβα,
τα φαρμάκια που 'ταν στίβα ποτηράκι ποτηράκι λες και κάνανε φτερά
βάνε,
όσα έρθουν κι όσα πάνεπου θα βρούμε τέτοιο βράδυστη ζωή μας τη ρηχή
δώσε,
το τραπέζι ξαναστρώσεφέρε καθαρά ποτήρια κι άντε φτου κι απ' την αρχή
Ρώτα,
το κορίτσι πρώτα πρώτα τι γουστάρει να του παίξεις μπουζουξή μου σεβνταλή
βάρα,
την κρυφή σου την λαχτάρα που ίσως να 'ναι η αγάπητο πιοτό ή το φιλί
ώπα,
η καρδιά μου η σορόπα σάμπως και θα σπάσει απόψεκαι στα δέκα θα κοπεί
φτου σου,
οι πενιές του μπουζουκιού σου μου επήρανε τα ρέστα και μ' αφήσανε ταπί
Άλα,
έχω στρώσει μια κεφάλα και τα βλέπω όλα σαν μπέης και τα νοιώθω σαν πασσάς
άιντε,
στα ποτήρια ξαναβάλτεκι άιντε βίβα μου κι εμένακι άιντε βίβα σας κι εσάς
σβήνω,
πω πω Θεέ μου τι θα γίνωαγκαλιά μου το κορίτσικαι τριγύρω τα βιολιά
σπάστα,
κι όλα ας γίνουνε ανάστακαι μπαρντόν αν μπουμπουνίσει και καμία τουφεκιά

Ιδιοφυείς διαφημίσεις μεταπολέμου, αλλά οι ίδιοι στιχουργοί κρατούν το καλύτερο τραγούδι τους γιά έναν ταξιτζή ονόματι Τραμπαρίφα, υμνώντας καλαμαράκια και μπίρες, όχι κρασάκια και μεζεκλίκια.
Το ρεμπέτικο του Μάρκου και των άλλων, είναι σχεδόν στεγνό από οίνο.Ενώ περιέχει μπόλικον αργελέ,βία, τρελές αρχόντισες και την ελληνικη΄χωροφυλακή να ρυθμίζει το πάθος του κόσμου μαζί με τους μέγιστους διαπλεκόμενους της ρωμιοσύνης που είναι ο Περιστέρης και ο Σκαρβέλης, μεγάλοι μουζικάντηδες και μαέστροι που καθοδήγησαν τον κόσμο από τον θέιο αρνητισμό του Μάρκου Βαμβακάρη στον μαέστρο Βασίλη Τσιτσάνη και στους υπόλοιπους. Στο τέλος της περιόδου, δεν υπάρχει πνεύμα και κρασί. Υπάρχει πλέον το τσίβας και το μίνι ,ορολογίες του ουίσκι με ξηροκάρπια. Δεν υπάρχει στο σινεμά ο Ορέστης Μακρής αλλα΄ο Λάμπρος Κωνσταντάρας που ξέρει να πινει ουσκάκι μπλακ εν ουάιτ σε ποτήρι σωλήνα, τότε που λεγαμε ότι μυρίζει κοριό και ένα πλακέ γυάλινο μπουκάλι των 160 γραμμαρίων κόστιζε όσο 30 λίτρα βαρελίσιο κρασάκι από την υπο΄γα δίπλα στην κληματαριά. Τότε που κάθε κοπελα μας, είχε ένα άδειο μπουκάλι βατ 69 με σταγόνες κεριού και μεταποιημένο σε φωτιστικό, ενώ οι γειτονοπούλες έβρισκαν άδεια μπουκάλια τσινζάνο και τζίν γιά να τα γεμίζουν χύμα από το ποτοποιείτο του Αντωνίου στη Χαλκιδικής.Το κρασί, το κοροϊδεύει γλυκά και ο Μπόστ, βάζοντας τον Ανδρέα Καραντώνη, κριτικό της εποχής, να λέει σε πιθανή συνάδελφό του

Πολυ ωραίο το κρασί σας και το ποίημα σας. Να γράφετε δεσποινίς μου να γράφετε.

Τόσο ο Σακελλάριος όσο και ο Καραντώνης, βρέθηκαν στα γεράματα να γράφουν επιφυλλίδες σε ακροδεξιά εφημερίδα επί δικτατορίας.Ανκαι το χτύπημα στις άρρωστες συνήθειες του πιοτού, του τζόγου και του χασισιού, το έρριξε θανάσιμα η ίδια η αριστερά, τον καιρό που άπλωνε το μετωπικό της εγχείρημα:

{Βάρναλης}

Πάλι μεθυσμένος είσαι, δυόμιση ώρα της νυχτός./Kι αν τα γόνατά σου τρέμαν, εκρατιόσουνα στητός/μπρος στο κάθε τραπεζάκι. "Γεια σου, Kωνσταντή βαρβάτε"!/― Kαλησπερούδια αφεντικά, πώς τα καλοπερνάτε;/Ένας σού δινε ποτήρι κι άλλος σού δινεν ελιά./Έτσι πέρασες γραμμή της γειτονιάς τα καπελιά./Kι αν σε πείραζε κανένας, - αχ, εκείνος ο Tριβέλας! /-έκανες, πως δεν ένιωθες και πάντα εγλυκογέλας./Xτες και σήμερα ίδια κι όμοια, χρόνια μπρος, χρόνια μετά.../H ύπαρξή σου σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά./Tάχα η θέλησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου μεγάλος;/Aχ, πού σαι, νιότη, πού δειχνες, πως θα γινόμουν άλλος!

Τα προσωπικά μου συμπεράσματα .ελάχιστα διαφέρουν από την αποτύπωση αυτής της καταγραφής.
Εχω περιγράψει μελεπτομέρειες, εδώ και 15 τουλάχιστον χρόνια, το μαύρο χάλι όπου οδηγείται η ελληνικη άμπελος. Διότι πρώτα από όλα, έχασε τον μύθο της. τα υπόλοιπα, τα αναρπάζει και ένας παιδικός ανεμοστρόβιλος.
Η ρητορική του ενός σομελιέ, είναι υπέροχη στην χώρα του Μολιέρου και του Κόλεριτζ, αλλά δημιουργεί απλώς αηδία και αποξένωση η επιμονή σε σώμα, σε χρώμα, σε επίγευση και άλλα δήθεν ποιητικά που είναι επαγγελματικά και επαγγελματικά θα έπρεπε να μείνουν κι όχι να σπερνονται σε εβδομαδιαίους γαστρονόμους. Το κρασί είναι πανάκριβο σπανίως είναι ικανοποιητικό και αυτό κα΄νει πιό λασμπερές τις εξαιρέσεις του. Παράδειγμα στην χώρα του ξινόμαυρου, δεν υπάρχει σενάριο γιά την σχέση αυτής της ποικιλίας με τις ποικιλές των κεντρικών ευρπωαϊκών πεδιάδων που κάποτε φιλοξένησανπληθυσμούς κοινούς, εννοώ πρίν 600 και 700 χρόνια.
Στερεύει αυτός ο πολιτισμός.
Εγιναν δρόμοι κρασιού, ωραίες ετικέτες, βραβεύτηκαν αμπέλια και κρασιά, και όμως, σε γιορτές και σχόλες, τα μαγαζιά φέρνουν άπλυτα, αόρατα και πληκτικά κρασιά σε τρίκιλα και πεντάκιλα, στα κατω ράφια, όπου τα αγοράζουν ενοχικά οι νοικοκυραίοι που γουστάρουν τον ημίγλυκο οίνο, όπως και οι πρόγονοι.Στα μπαράκια ,το κρασί το πίνουνκάτι περίεργες. Οι εξομολογήσεις τουπνεύματος γίνονται σε χαρτοπετσέτες, μετά απο πεντέξη μπίρες. Πολλά κρασιά χτυπάνε στο κεφάλι γι΄αυτό και πολλοί ποιητές τα αποφεύγουν. Ξέρω τι σας λεγω.

Συμπέρασμα: το πνεύμα δεν χωράει στον οίνο, επειδή ο οίνος υπηρετεί στερεότυπα. σήμερα, το λαϊκό πνεύμα απορροφάται από τα SMS ,τα μεσημεριανάδικα και τις απλοποιητικές μπαρούφες περί της ταλαιπωρημένης πατρίδας μας. Αυτός που δεν ξέρει τον εμφύλιο πόλεμο του μονίμου, κατ΄αρχαιότητ προαχθέντος μονίμου υπαλλήλου της επετηρίδας, με τον συμβασιούχο αορίστου χρόνου που δεν έχει αρμοδιότητες, δεν μπορεί να καταλάβει το κίνημα εναντίον του Τσαλδάρη από τους οπαδούς του Κονδύλη. Αυτός που έχει στεγνώσει η ψυχή του αγωνιζόμενος να ζωντανέψει μιά επαρχιακή ομορφιά και τον έχουν ρημάξει σε λίντερ και ΠΕΠ ώστε να τον αναγκάσουν να στήσει ένα ευπώλητο σκηνικό, δεν μπορεί να στιχουργήσει πλέον, παρεκτός και ντυθεί Ερυθροδερμος της φυλης των Σεμινόλ. Μένουν κάτι αμπελοφιλόσοφοι που κουτσοπίνουν, φιλετοφάγοι που αισθάνονται ένοχοι γιά την Καγιέν που τους κυκλοφορεί και διάφοροι τουρίστες του πνεύματος που γράφουν σε αθηνέζικα φύλα ή πόρταλ και βρίσκουν απλώς έξοχη κάθε επαρχιώτικη πονηριά.

Οι οίνος περιείχε πνεύμα όταν ήταν κριτήριο διείσδυσης των λαών της Ιλιάδας στην Ανατολή.Περιείχε επαναστατικό δίκαιο όταν μεσολαβούσε μεταξύ θεών και ανθρώπων, μετατρέποντας κάθε τυχάρπαστο αναερόβιο όν σε μύστη της ιεράς φηγού η του αγίου πνεύματος. ΑΠογυμνωμένος από την φιλοσοφία, ο οίνος δεν αντέχει τους διανουομένους, επειδή αυτοί χάλασαν την πιάτσα. Αυτοί αυτοματοποίησαν την αγορά του λόγου, μετατρέποντάς την σε σύστημα κλήρινγκ μεταξύ εξουσίας και γραφιάδων.
Οταν γράφεις υπό την επήρεια οίνου, το πνεύμα σου αποσπάται και είναι ικανό μόνον γιά αποκοτιές. Συχνά έχω τραβήξει από αρχείο μου κείμενα σε χαρτιά τσαλακωμένα, γραμμένα υπό την επήρεια αλκοόλ που ήταν ο αστερισμός μου από τα εφηβικά μου χρόνια ώσπου να μετατραπώ σε οπαδό της βαρελίσιας κοκακόλας εδώ και ένα τέταρτο αιώνος.
Είναι επειδή η λογοτεχνία ,μέσα στο παλάτι της, διαθέτει και έναν κήπο με προσποιησεις, με ψεύτικα φυτά, με εξαπατήσεις. Και ο συγγραφέας ξοδεύει τις ημέρες του μέσα στην χειρωναξία που δεν επιτρέπει καμιά ανάπαυση. Οπως το γράφει ο έΖρα Πάουντ

Χαρίστε μου ένα μικρό κρασοπουλειό
η βάλτεμε σε όποιο άλλο επα΄γγελμα,
εξόν το κερατένιο επάγγελμα του λογοτέχνη
που όλη την ώρα σου ζητά νά ΄χεις μυαλό.

Βέβαια, υπάρχουν και στιγμές μοναδικές , όλο και πιό σπάνιες με την κύλιση των αιώνων που η αναδρομή σε μιά ήρεμη και κροκάτη μέρα, οδηγεί ποιητές σαν τον Σικελιανό, το 1915,ενώ στον άλλον κόσμο γινότανε το σώσε, να συνάξει το κρίμα της καρδιάς του σε ποίημα ονόματι Θαλερό

Σὰ σὲ κυβέρτι γυάλινο μέσα μου σάλευε ἡ ψυχή,πασίχαρο μελίσσι,ποὺ ὅλο κρυφὰ πληθαίνοντας γυρεύει σμάρια ὡσὰν τσαμπιὰστὰ δέντρα ν᾿ ἀμολήσει.
Κι ἔνιωθα κρούσταλλο τὴ γῆ στὰ πόδια μου ἀποκάτωθεκαὶ διάφανο τὸ χῶμαγιατὶ πλατάνια τριέτικα τριγύρα μου ὑψωνόντανεμ᾿ ἁδρό, γαλήνιο σῶμα.
Ἐκεῖ μοῦ ἀνοῖξαν τὸ παλιὸ κρασί, ποὺ πλέριο εὐώδισεμὲς στὴν ἱδρένια στάμνα,σὰν τὴ βουνίσια μυρουδιά, σύντας βαρεῖ κατάψυχρηνύχτια δροσιὰ τὰ θάμνα...
Φλογάτη, γελαστή, ζεστή, ἐκεῖ ἡ καρδιά μου δέχτηκεν᾿ ἀναπαυτεῖ λιγάκιπὰ σὲ σεντόνια εὐωδερὰ ἀπὸ βότανα, καὶ γαλανὰστὴ βάψη ἀπὸ λουλάκι.

[εκπνέοντας το βάψη από λουλάκι σκόπευα να ραγίσω τεχνητώς τη φωνή ίνα προκαλέσω μετρία συγκίνηση, αλλά τα κλάηματα με έπιασαν ήδη από το νύχτια δροσιά τα θάμνα...]

Εισήγηση παραδοθείσα βράδι 31ης Οκτωβρίου εν Βεροία, μαζί με τον Αθανάση Γεωργιάδη που εξέθεσε τις αρχαίες περί οίνου μνείες, σε εκδήλωση τωνΒερριωτων γεωπόνων και του Ομίλου Πνεύματος και οίνου, ενω τη Αντωνιάδειω στέγη. Στην οποία γιά να φτάσω, μου σύστησαν να "ακολουθήσω την παραλιακή". Παραλιακή λέγεται η οδός που εκκρεμεί δεξιά της της Ελιάς το πλάτωμα και ο εγκρεμνός]

Μηχανές στοχασμού.

2009-11-04T12:02:00.001+02:00

Μηχανή διερεύνησης Πρώτων αριθμών
Βάζεις έναν αριθμό στο κουτάκι και η μηχανή σου λέει αν είναι Πρώτος.
Υπενθύμιση: όλοι οι άρτιοι πλην του 2 δεν είναι Πρώτοι, οπότε μην μπαίνετε στον κόπο.

Μηχανή εξερεύνησης του π
Βάζεις όποιον αριθμό σου κατέβει και η μηχανή σου λέει σε ποιο ή ποια σημεία τού ατέρμονος π βρίσκεται.

Τα έχουνε πει όλα οι παλιοί

2009-10-24T18:10:00.002+03:00

Το απαγορευμένο βίντεο των Βαβυλώνα, από youtube και μέσω Servitoros, σε ένα ακόμα επικού μήκους μέγκαθρεντ στο μπαζ.

I'd like the Soviet Union

2009-10-24T14:04:00.002+03:00

Ундервуд - "Очень хочется в Советский Союз"

Ундервуд. Гагарин, я Вас любила!

'This is Moscow speaking, all radio transmitters in the soviet union are broadcasting. We have received news from the state news agency Tass about the world's first flight of man in space.' [...] 'The cosmonaut pilot of the space ...ship Sputnik Vostok is the citizen of the Soviet Union of Socialist Respublics, pilot Major Yuri Alexeyevich Gagarin.'

Αδελφοί Κατσάμπα για πάντα.

2009-10-24T13:41:00.002+03:00

Οι Κατσάμπα έψαχναν το κέφι παντού. Και το έβρισκαν παντού. Έβγαζαν από τη μύγα ξύγκι. Αλλού πάλι, σχεδόν κάθε λεπτομέρεια ήταν αφορμή για να αναδυθεί η κακή ψυχική διάθεση, η κακοκεφιά, η ακεφιά. Με μια λέξη, μια δυσθυμία. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο (σχεδόν) και στις δυο περιπτώσεις:

Ιντερβιού ΙΙ - the revenge.

2009-10-24T10:35:00.002+03:00

Το ορίτζιναλ είναι πασίγνωστο. Εδώ η συνέχεια:

Μέσω Γιώργου Γιαννόπουλου στο φέησμπουκ.
*

Εντυπώσεις από τη Ρώμη

2009-10-21T00:56:00.000+03:00

Απλός σαντουρίστας,
απλώς σαν τουρίστας
στη Ρώμη.....

2009-10-20T16:44:00.002+03:00

Αποσαφηνιστικός Ορθογραφικός Κανών

2009-10-19T23:16:00.024+03:00

Ασχολούμενος, επί μία τετραετία, με διορθώσεις κειμένων που φιλοξενούνται στό περιοδικό ΠΟΛΥΤΟΝΟν τής Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, διαπιστώνω τήν αναγκαιότητα εφαρμογής τού εξής κανόνος στό μονοτονικό σύστημα:

Όλα τά άρθρα στή γενική (καθώς και οι μονοσύλλαβες προσωπικές αντωνυμίες) θα πρέπει να τονίζονται. Αλλιώς, ο αναγνώστης, σε πολλές περιπτώσεις, δεν είναι βέβαιος για τό αν πρόκειται για κτητικά, ή για άρθρα - τό επιβεβαιώνει αφού διέλθει μερικών λέξεων, και μάλιστα καθυστερεί, διότι κάνει μίαν αναδρομική επαγωγή. Συνηθίσαμε να διαβάζουμε, αποδεχόμενοι ότι, σύμφωνα με τή στατιστική, τά άρθρα σε γενική είναι περισσότερα από τά κτητικά σε γενική. Και πολλές φορές, οξύτονες και παροξύτονες λέξεις, ακολουθούμενες, είτε από κτητικά, είτε από άρθρα, κωλυσιεργούν τό βλέμμα τού αναγνώστη, αναγκάζοντάς τον να επιστρέψει, να ξαναδιαβάσει και να αποσαφηνίσει περί τού γραμματικού και συντακτικού ρόλου αυτών τών diabolorum in nuova lingua greca monotonica μονοσύλλαβων.
Η αλήθεια είναι, ότι οι προπαροξύτονες λέξεις που ακολουθούνται από άρθρο ή προσωπική αντωνυμία τρίτου προσώπου σε γενική, δεν δημιουργούν δίλημμα, διότι θα δέχονταν στήν λήγουσα εγκλητικό τόνο, εφόσον ακολουθούσε γενική κτητική. Όμως, πιστεύω ότι ο κανόνας να τονίζονται όλα τά άρθρα και οι τριτοπρόσωπες αντωνυμίες τής γενικής, δεν πρέπει να έχει εξαιρέσεις που θα εκθρέψουν ανάγκες νέου τύπου επαγωγικών αναγνώσεων.

Κατά τήν διδασκαλία τής γραμματικής σε παιδιά δημοτικού, ο κανόνας θα διασαφηνιζόταν με τό εξής παράδειγμα:

Τό μωρό τού μίλησε.
Τό μωρό του μίλησε.

Τήν επέκταση αυτού τού κανόνα και στήν αιτιατική πληθυντικού τήν βρίσκω αναγκαία, καθότι η αιτιατική σε πολλές περιπτώσεις έχει υποκαταστήσει τήν γενική:

Τό μωρό τούς μίλησε
Τό μωρό τους μίλησε

Απλούστερο θα ήταν, ο κανόνας να γενικευτεί για όλα τά άρθρα και τις μονοσύλλαβες τριτοπρόσωπες αντωνυμίες, εξαιρουμένων τών μονογράμματων «ο» και «η» και τού διγθόγγου άρθρου «οι». Τό αυτό να ισχύσει και για τά εμπρόθετα άρθρα (στό[ν], στή[ν], στό, στής, στών, στούς, στίς).

Να μην μπερδεύουμε με πολλούς γραμματικούς κανόνες τά παιδάκια, γιατί θα μεγαλώσουν και θα μας βαρεθούν και θα μας βαρέσουν.

Βαράτε τον (τό "τον" δεν τονίζεται)......
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Παρεμπιπτόντως, τό φρέσκο ΠΟΛΥΤΟΝΟν έχει αφιέρωμα στόν Κριστόφ Πεντερέτσκι. Αλλά τό υπό τού πιεστηρίου θα έχει αφιέρωμα στή γιαπωνέζικη μουσική τού 20ου και 21ου αιώνα.

Κάνε με χορευτή, καημέ

2009-10-19T21:59:00.000+03:00

ώπα.

Μια καλησπέρα

2009-10-19T19:48:00.003+03:00

ειν' αυτή, πες την κι ας πέσει κάτω.

Gotcha – Νotice to mariners!

2009-10-18T20:27:00.001+03:00

Κάτσε τώρα που ο Κουκουζέλης πήγε στην βιτρίνα των Βουστασίων να πιάσω τα τέρντέημπωλς, και να ονειρευτώ:

Ε,ρε, και να γινότανε ένα θαύμα! Να βρισκόμουνα, λέει, δια μαγείας στο Τσικάγκο Ιλινόη, και να πήγαινα για ένα βράδυ στο Γκρήν Μίλλ Κοκτέηλ Λάουντς, εκεί που τις Δευτέρες παίζει η Πατρίτσια Μπάρμπερ. Να την δώ, λέει,, να πίνει τα κονιακάκια της επι σκηνής απ’ όξω νάχει χιόνι, κι ο Κουκουζέλης να καθαρίζει καστανάκια. Να ζεσταίνουμε τα κονιακοπότηρα με τις παλάμες, να μας εξηγεί η Πατρίτσια για τα ρηβέντζ μπλούζ σόνγκς σαν μέρος της λαογραφίας του κόσμου, και στο τέλος να γράφουμε κάρτες στον μπατζανάκη στο οutpost, στον Ισημερινό όπου ζεί. Αχ, τι γλυκά πούναι τα όνειρα. Σαν λουκουμάκια.

Υπερβολική δημοκρατία

2009-10-17T20:52:00.004+03:00

Ένας από τους πιο συνεπείς επικριτές της ιδέας ότι την πολιτική και τα κοινά πρέπει να τα αφήσουμε στους "ειδικούς" (πολλά εισαγωγικά εδώ) είναι και ο Τσόμσκυ.

Υπενθυμίζω ότι ο Τσόμσκυ δεν είναι μαρξιστής. Βεβαίως στην Αμερική, όπως και στην Ελλάδα, το αίτημα για ελευθερία, έλεγχο των θεσμών και κοινωνική δικαιοσύνη ταυτίζεται από πολλούς με το ψευδοεπιστημονικό δεινοσαύρισμα που αποκαλείται "(επιστημονικός) μαρξισμός(-λενινισμός)".

δισκογραφία.

2009-10-17T17:25:00.002+03:00

Ένας αντεργκράουντ δίσκος.

Πώς να διαφημίσεις μία σαμπάνια....

2009-10-15T23:20:00.007+03:00

...... Να αναθέσεις τη διαφήμιση στον Μάρτιν Σκορτσέζε. Θα σου μιμηθεί τον Χίτσκοκ, με τη βοήθεια μιας καταπληκτικής ρετρό κινηματογραφικής μουσικής - παραπέμπει σε φιλμ νουάρ.

[με ενημέρωσαν σχετικά οι Χ.Μ. και Κ.Λ., φίλοι συνθέτες αμφότεροι. Ο Κ.Λ. εντόπισε τις χιτσκοκικές αναφορές]

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

διότι το βίντεο, αν και υπάρχει στο YOU TUBE, είναι ωστόσο χωρίς ήχο λόγω πνευματικών δικαιωμάτων.... Το παραθέτω για ιστορικούς λόγους,

αλλά εσείς να πάτε στο λινκ που ήδη παρέθεσα.... ούτως ώστε να ικανοποιηθεί και ο χορηγός τού σκηνοθέτη, να μην σκέφτεται ότι τα λεφτά του πήγαν τσάμπα. Πάντως εμένα οι σαμπάνιες δεν μ' ενθουσίασαν ποτέ. Και πολύ στενά και άβολα τα ποτήρια τους. Για αντιπερισπασμό ας διαφημίσω δωρεάν τις "Τέσσερις Λίμνες Κυρ-Γιάννη", που γράφοντας πίνω....

Οι ανηψιές

2009-10-15T19:57:00.003+03:00

Ο Θεός δίνει παιδιά
κι ο Διάβολος ανήψια!!!

Ανεξικακία, περπενδούλια και διβητήσιον

2009-10-14T00:23:00.014+03:00

Δεν το 'ξερα. Κι όμως η ανεξικακία μπορεί να συμβολιστεί σε ένα σφραγιδόγλυφο. Ως ένα πουγκί από κόκκινο μετάξι γεμάτο με χώμα, αρκεί να το κρατά ο αυτοκράτωρ Μανουήλ Κομνηνός κατά την απεικόνισή του σε μολυβδόβουλο. Τα περαιτέρω στο νέον αρχαιολογικόν εύρημα εδώ.

Υ.Γ. Από τα ελάχιστα κατ' εμέ χρήσιμα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια και που λέγονται ειδήσεις.

Προσθέτι στίχοι:

ΤΟ ΜΟΛΥΒΔΟΒΟΥΛΟΝ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΜΑΝΟΥΗΛ ΚΟΜΝΗΝΟΥ

Πάρε μελάνι βυσσινί,
γυαλιστερή περγαμηνή
και λιώσε το μολύβι
οι θύμησες που όλο γυρνούν
τα χρόνια σου καθώς περνούν
κάθε τους μέρα σε θλίβει.

Όπως την άνοστη τροφή
οι μάγιστροι βυζαντινοί
γαρνίρανε με γάρο
μία παλιά στιχουργική
προσποίηση και ηθική
θέλει καφέ και τσιγάρο.

Στον κόσμο τον περαστικό
τον εύθυμο κι αγέλαστο
φυλάξου απ’ τη βλακεία
σύμβολο κάνε το κοινό
το πέρασμά μας το φτηνό
και την ανεξικακία.

Κι αν γράφεσαι Εμμανουήλ
κι αν σε φωνάζει Μανουήλ
η οικουμένη όλη
του αυτοκράτορα η πυγμή
είναι το «και» κι όχι το «μη»
και ας σε πούνε Μανώλη.

Για την ιδιοπροσωπία του Νέου Ελληνισμού θα τα πούμε μια άλλη φορά.

2009-10-13T19:38:00.011+03:00

Αυτό που ονειρεύομαι: Μια βιβλιοθήκη ανοιχτή στο κοινό. Χωρίς ρατσισμούς, τύπου Παιδιά, Νέοι, Ηλικιωμένοι. Χωρίς αποκλεισμούς, να διαθέτει από το Cosmopolitan μέχρι το Forum Mathematicum. Φιλική στον αναγνώστη. Ανοιχτή σε όλα τα φορμά, κείμενο-ήχος-εικόνα. Που αγκαλιάζει την τεχνολογία.

Και το σπουδαιότερο: Μια βιβλιοθήκη που την επισκέπτεσαι για να βγάλεις γκόμενα.

*

Μέσω Aleka Angeletaki στο Φέησμπουκ.

*

Ωτκουτύρ

2009-10-13T08:54:00.001+03:00

Η εμμονή του ηλίθιου

[κωλόγερου να το παίζει χίππης.]

Ich habe genug

2009-10-13T01:05:00.001+03:00

;-)

επεμβατική λαογραφία

2009-10-12T23:01:00.001+03:00

Το μέλλον μου προβλέπεται δύσκολο.

Έχω έχω καλό πράμα

2009-10-11T10:12:00.000+03:00

fellini
kurosawa
tati
godard
lang
demy
reed
clouseau
bergman
bunuel
carne
varda
dassin
franju
clement
vigo
antonioni
melvile
tati
rosellini
de sica
bertolucci
RobinSenaRisen's Channel

*

Παντρέψου με, Angela

2009-10-11T00:31:00.001+03:00

Μεγάλο πράμα ο συναισθηματισμός στη μουσική, πολύ μεγάλο. Θαύματα κάνει.

Παραναγνώσεις;

2009-10-10T23:55:00.003+03:00

Χίπηδες τέλος. Πλην όμως...

Στο μεταξύ μας τέλειωσαν κι άλλα:

Και ο ιουδαϊσμός.

Σκατά και πάλι

2009-10-09T21:20:00.004+03:00

Ωραία, ωραία: Μαρκογιαννάκης ο Β'

Εδώ, εδώ κι εδώ.

Μετά από αυτά, έτσι;

Προοδεύουμε. Το ΠΑΣΟΚ πασχίζει να καθησυχάσει τους νοικοκυραίους ότι δεν είναι έρμαιο του Συνασπισμού και όλων αυτών των αλιτήριων που λυμαίνονται τα Εξάρχεια (εσχάτως στους μαλλιάδες, στους ανάρχες, στους ροκάδες και στους εξωκοινοβουλευτικούς προστέθηκαν και κάτι πουστρόνια: ασ' τα, Σάσα μου, ασ' τα).

Καλά κάνει και επαναφέρει τις πεζές περιπολίες. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για τον μισαλλόδοξο νοικοκύρη, τον εκ πεποιθήσεως μικροαστό (νταξ, κι εμένα μικροαστοί με ανέθρεψαν, αλλά πίστευαν ότι είναι "άλλοι"). Κι άμα πάνε οι της ΕΛΑΣ να 'σκουπίσουν' τους νταβάδες και τους έμπορες στο γνωστό τετράπλευρο της ανομίας, ω, θα βάλουν σε μπελάδες τόσους μα τόσους συναδέρφους -- έτσι δεν είναι; Ευτυχώς δηλαδή υπάρχουν πάντοτε πρεζάκια σε αφθονία, ώστε να υπάρχει έστω κι ένα 10% συλλήψεων επί των προσαγωγών.

Αλήτες, ε αλήτες.

Μεγάλο επίμετρο 11/10:

Βλέπω ότι στο μπαζ γίνεται συζήτηση με αφορμή αυτό εδώ το ποστ. Βεβαίως οι συζητήσεις στο μπαζ έχουνε τις δικές τους παραμέτρους, τη δική τους δυναμική και πολλές φορές αφορούν συγκεκριμένους ανθρώπους με προδιαγεγραμμένες α πριόρι τοποθετήσεις. Ξεκινάω να γράψω αυτό το πράγμα κυρίως επειδή εξεπλάγην με αυτά που έγραψε ο Elias, σοβαρός σχολιαστής.

Καλόπιστα υποθέτοντας ότι αυτό το ποστάκι δεν είναι απλή αφορμή να συζητηθούν εκεί μέσα κάποια πράγματα (που έτσι κι αλλιώς συζητιούνται, σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα), αλλά ότι παρανοήθηκε το περιεχόμενό του, έχω γενικότερα να διευκρινίσω τα εξής:

Η εποπτεία μου της κατάστασης στα Εξάρχεια δεν προκύπτει μόνο από το τι διαβάζω, όπως φαίνεται λ.χ. ξεκάθαρα κι εδώ. Στα Εξάρχεια κυκλοφορώ ανελλιπώς από 10 χρονών: απειλημένος αισθανόμουνα μόνον από τους έμπορες, από κάτι αδέσποτα σκυλιά προ 2004, από κάτι τσαμπουκοχαβαλέδες ανάρχες της πλάκας και από αυτά που έπαιρνε το αυτί μου όταν τα παιδιά των ΜΑΤ κουβέντιαζαν μεταξύ τους κάνοντας τσιγάρο με την ασπίδα παρά πόδας. Πιο πολύ με φόβιζαν οι νταβατζήδες της Ευριπίδου (τότε που είχε σπίτια, λ.χ. δεκαετία του '80 με '90). Επίσης στα Εξάρχεια με ενοχλούν η βρωμιά και τα σκουπίδια.

Η παρουσία της αστυνομίας στα Εξάρχεια δεν με πειράζει (συμβολικά ή αλλιώς), έστω κι αν οι μπάτσοι στήνονται μπάστακες σαν δύναμη κατοχής και καταστολής και δεν περιπολούν, όσο με ενοχλεί η πλήρης απουσία της από εκεί όπου τη χρειάζονται, όπως έχω ξαναπεί (υπάρχει ένα λινκ σε αυτό το ποστ).

Η εξακρίβωση στοιχείων δεν με θίγει αυτομάτως (κυκλοφορώ πάντα με ταυτότητα), με εξαγριώνει όμως ο τρόπος με τον οποίο φέρεται να διεξάχθηκε (προτείνω να διαβαστούν τα τρία πρώτα λινκ σε αυτό το ποστ, αυτά που λένε "εδώ, εδώ κι εδώ"). Τολμώ να πω ότι έτσι προκλητικά διεξάγεται συχνά. Επίσης αυτό το βιολί να σου κάνουν εξακρίβωση ύποπτοι τύποι με πολιτικά οι οποίοι αρνούνται να σου δώσουνε κάποιο πειστήριο ότι όντως ανήκουνε στην ΕΛ.ΑΣ., είναι τουλάχιστον, ε, ύποπτο. Μου έχει συμβεί.

Η Αστυνομία, κατ' εμέ, χρειάζεται εξυγίανση (κυρίως) και ίσως μεταρρύθμιση, όχι όμως άλλο χάιδεμα και ντάντεμα: η ΕΛ.ΑΣ. καλύπτει σε πολλές περιπτώσεις το έγκλημα. Επίσης, πέρα από τα πολλά και πασίγνωστα που κυκλοφορούν, γνωστοί μου άνθρωποι (κι εγώ) έχουν πολλάκις υποστεί την αστυνομική αυθαιρεσία (όχι βία, ευτυχώς): από αγένεια μέχρι πώληση 'προστασίας' σε μαγαζί.

Οι 'νοικοκυραίοι' μου, όπως προκύπτει αν διαβάσει κανείς το ποστ, έστω και χωρίς να κλικάρει στον σύνδεσμο, είναι ιδεολογική στάση -- και δη ηθικού πανικού. Αν αυτό δεν είναι φως φανάρι, ώστε να δίνεται η εντύπωση ότι αντιπαθώ τις πλειοψηφίες επειδή δε συμφωνώ μαζί τους, ε, τι να πω.

Ονόματα

2009-10-08T11:31:00.002+03:00

Όπως τα γράφουμε στα χαρτάκια 'Υπέρ Υγείας' και 'Υπέρ Αναπαύσεως'.

Πάμε:

Κώστας
Γιώργος
Αντρέας
Γιάννης
Φώντας
Κώστας
Αντρέας
Κώστας
Κώστας
Γιώργος

οι στρατιώτες με τα ροζ.

2009-10-07T16:55:00.000+03:00

πηγή

*

Dry Bones

2009-10-07T14:43:00.002+03:00

An Interview With Francois Robert

μέσω Panayiotis Andriopoulos στον Google reader.

*

*

Φθινοπωρινοί ήχοι

2009-10-06T19:08:00.001+03:00

In memoriam Mercedes Sosa

2009-10-04T17:11:00.003+03:00

Το Credo με την Σόσα από την Κρεολή Λειτουργία (Missa Criolla) του Ραμίρεζ.

Από πάρα πολύ μακράν

2009-10-04T14:57:00.002+03:00

Le Chant du Départ

2009-10-04T12:20:00.003+03:00

Ένας διάλογος (για τις επόμενες γενιές):

-φρίκη. την απεχθανόμουν από μικρή. *γιάκ*

-http://www.youtube.com/watch?v=WZWCuTRs5Sc

-ουάκ. *λιγοθύμ*

-Τι να πω κι εγώ που την ονειρεύτηκα χθες βράδυ; Πρέπει να σταματήσω να ξυπνάω τα βράδια (θυμάμαι τα όνειρα) αλλιώς θα μου στρίψει! Αλλά διαφωνώ. Είναι επαρκέστατη στην εργολαβία Γαλλική Επανάσταση που έχει αναλάβει.

-είναι αφύσικη. και μετά από γκιλιοτίνα τη φαντάζομαι να τραγουδά τινάζοντας τη φράντζα της. μπρρρ

-Αμ! Ακριβώς έτσι φαντάζομαι τον Ροβεσπιέρο.

-Η γουίκι λέει πάντως πως είχε αναλάβει και τον Ντε Γκωλ "n 1989, President François Mitterrand invited Mireille Mathieu to sing a tribute to General Charles de Gaulle". Φαντάζομαι το ύφος θα ήταν απαράλλαχτο.

-Είναι καθεστωτική τραγουδίστρια. Το ύφος είναι, μέσες άκρες, διαχρονικό (κλασσικό;) δες εδώ πχ: http://www.youtube.com/watch?v=H5ea44njRTw
Και όλοι οι πολιτικοί (θα ήθελαν να) παραπέμπουν στα ιερά και όσια της Επανάστασης. Εξ ου και η ανάγκη για Μιρέιγ [λέω τώρα:-)].

- συνδυάζεται το επαναστατικό με το αποστειρωμένο ντο της Μιρέιγ; μια παρόμοια αποστροφή έχω παρεμπιπτόντως προς τη Νανά.

Από ουκρανικό σώου ταλέντων

2009-10-03T20:30:00.000+03:00

Ακόμα ένας λόγος να αγαπούμε την Ουκρανία

(μέσω συμβίας)

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο

2009-10-03T20:05:00.002+03:00

Τόσα χρόνια μετά δεν μπορώ να αποφασίσω ποια εκτέλεση προτιμώ. Μία έτσι, μια αλλιώς.

sex machine

2009-10-03T13:09:00.001+03:00

Music For Maniacs

*

Κοντός ψαλμός αλληλούια

2009-10-03T00:21:00.008+03:00

ή το απόλυτο ποστ Καφενέ.

Έχουμε και λέμε, το ΠΑΣΟΚ δεν κερδίζει αυτοδυναμία. Βγαίνει όμως πρώτο κόμμα. Με 140-142 βουλευτές. Ο Παπανδρέου παίρνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Δεν τα καταφέρνει. Καταθέτει την εντολή. Η εντολή δίνεται στον Καραμανλή. Δεν την αποδέχεται. Όσο διαρκούν οι διαπραγματεύσεις, οι εφημερίδες και τα κανάλια σπέρνουν πανικό. Τελική κατάληξη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Δίνεται εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε Σημίτη και Σουφλιά. Ο ένας θα είναι πρωθυπουργός, ο άλλος προορίζεται για πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αυτά είπε ο πρόεδρος (με εντυπωσιακή σαφήνεια, περί το 26'-27') σε προεκλογική του ομιλία.

Έτσι και βγει αληθινός θα σκεφτώ πολύ σοβαρά να τον ψηφίσω στο μέλλον.

*

ΥΓ. Μήπως ξέρει κανείς από που βγαίνει η φράση του τίτλου;

*

Από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο.

2009-10-02T18:36:00.003+03:00

Καταλαβαίνω ότι αν ήμουν σωστός Έλλην όλα αυτά θα τα ήξερα για τα ρεμπέτικα ή τα λαϊκά ή ... Αλλά όχι.

Το τραγουδάκι από κάτω ξεκίνησε την πορεία του το 1971:

Ξαναβρήκε τον εαυτό του στο Muppet Show:

Και κατέληξε χωρίς λόγια:

Ο συνθέτης/στιχουργός έχει γράψει μουσική για τον κινηματογράφο. Ποπάυ του Άλτμαν:

Και τον έχει τραγουδήσει κι η Έλλα Φιτζέραλντ:

Πολιτική και νοικοκυροσύνη

2009-09-30T21:33:00.016+03:00

Μου έκανε εντύπωση στο ντιμπέιτ των έξι αρχηγών πόσο νοικοκυραίοι φαινόντουσαν όλοι τους. Ήξεραν ότι αγωνίζονται για να αποσπάσουν τις ψήφους του λεγόμενου 'μεσαίου χώρου', που στην ελληνική κοινωνία ταυτίζεται με τους νοικοκυραίους. Οι νοικοκυραίοι εμπιστεύονται νοικοκυραίους.

Ο νοικοκύρης δεν είναι απαραίτητα τίμιος -- αλίμονο. Τον νοικοκύρη όμως μπορείς να τον εμπιστεύεσαι άπαξ και τον εμπιστευτείς. Μετά κι αυτός δεσμεύεται απέναντί σου, αφού τον εμπιστεύτηκες. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις, όταν είσαι νοικοκύρης.

Το νοικοκυρέικο αντανακλαστικό απαντά σε μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, γνήσιο υποσύνολο αυτού του κομματιού είναι ο σκληρός πυρήνας της δεξιάς, ένα 20% του εκλογικού σώματος, για το οποίο, δυστυχώς, ο Παττακός είναι φυλακή και το οποίο προτιμάει ησυχία, αρβύλα, ερπύστρια, διορισμούς και παροχές από όλες αυτές τις μπούρδες που συζητάμε εμείς οι ιδεόληπτοι διανοούμενοι. Το υπόλοιπο 80% του εκλογικού σώματος ασμένως αρκείται μόνο σε διορισμούς και παροχές, ενόσω κάθε τόσο εμφανίζεται κάτι επιπλέον για να εκτονώνει την πατριωτική του περηφάνεια και να δικαιώνει το συλλογικό του υποκείμενο: Κυπριακό, ένταξη στην ΕΟΚ, όψιμος μακεδονισμός, αντιαμερικανισμός, ευρώ, Ολυμπιακοί, αντιτουρκισμός, ξενηλασία...

Ακόμα ζορίζομαι και δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο Μίστερ Νιντέντο κι ο Καρατζαφέρης εμπνέουν εμπιστοσύνη (ο Γιωργάκης είναι αδύνατον να εμπνεύσει οτιδήποτε που να προσεγγίζει την έννοια της εμπιστοσύνης -- η απελπισία θα μας τον φέρει). Φταίει το ότι πάω με τον σταυρό στο χέρι.

Σκεφτείτε ωστόσο σαν νοικοκύρης. Ο μεν Νιντέντο εμπνέει εμπιστοσύνη λόγω του ότι όντως είναι τίμιος: δείχνει αυτό που είναι. Όπως έλεγε κι ο ανεκδιήγητος Λαλιώτης, το είναι και το φαίνεσθαί του ταυτίζονται. Το είναι του: αυτό του μετρίως μέτριου και πάντα (;) μετρημένου γόνου, του λεβέντη και καραμπουζουκλή στους τρόπους και παθητικού στα έργα. Μετράν αυτά. Κιμπαριά. Λεβεντιά. Αντριλίκι.

Όσο για τον Καρατζαφέρη, εμένα μου θυμίζει ιδιοκτήτη ταξί -- που όμως το δουλεύει ακόμα γιατί ο άλλος, ο πιτσιρικάς, είναι καλό παιδί αλλά λίγο χάπατο -- που κάνει και βρωμοδουλίτσες με λαθραία τσιγάρα και γυναίκες (συγγνώμη, αυτές είναι οι παραστάσεις μου). Γιατί λοιπόν τον εμπιστεύονται; Γιατί είναι λεβέντης. Άντρας. Φοράει παντελόνια. Τα λέει στα ίσια. Λίγο είναι αυτό; Κιμπαριά. Λεβεντιά. Αντριλίκι. Επιπλέον, είναι παιδί της πιάτσας, άμα θες θα σου την κάνει την εξυπηρέτηση, θα σου βρει τον καλό τον δικηγόρο, τον σωστό τον φαναρτζή. Έχει άκρες. Φαίνεται ο άνθρωπος.

Τι θέλω να πω. ΠΑΣΟΚ ψήφισα μια φορά, για να μην έρθει ο Νιντέντο, ο οποίος έκτοτε μου φαινόταν ανίκανος. Έχω μετανιώσει πικρά που ψήφισα ΠΑΣΟΚ. Κατά τα άλλα, Συνασπισμό. Υπάρχει όμως (τουλάχιστον ένα) πρόβλημα με τον Συνασπισμό: είναι ένα κανονικό αριστερό κόμμα σε λάθος χώρα.

Ο Συνασπισμός στην ιδανική του μορφή (γκουχ) απευθύνεται σε μορφωμένους ανθρώπους που εργάστηκαν κι εργάζονται και σε φτωχούς ανθρώπους που παραδέχονται ότι είναι φτωχοί. Στη χώρα των νοικοκυραίων, ο Συνασπισμός δεν μπορεί λοιπόν να έχει κοινό. Πρέπει να φύγει λοιπόν, να πάει αλλού. Βορείως των Άλπεων και βάλε.

Το δρακόνερο

2009-09-30T08:13:00.003+03:00

Συχνά βρισκόμαστε, στου βουστασίου
Την υπόξινη μπόχα καθώς ωριμάζει
Η λειτουργικη των λέξεων κοπριά,αλλά
Προσηλωμένοι σε εικόνες:

Του Μπερεκέτη μιά στενή σκάλα
Συγγενών και τα κοτσιδάκια της
Να αφήνουνε στην άσφαλτο
Μιά γάζα από αστροφεγγιά

Του Χοιροβόσκη ένας βηρός
Ανάμεσα Καλλιάγρα και στου Κάπρου
Η Καυκανά τις ατμίδες, φανερώνει
Ερωμένης το απαράμιλλο σουπρίζ

Ιχνος δεν κατέχω απ΄του Κουκουζέλη
Το φιζίκ, γι΄αυτό τον αφήνω ψύχραιμο
Και κομμάτια να φροντίζει
Τον πάγο της συνείδησης όταν βακχεύει

Ενώ το ένα ενδέκατο του σώματος
Του Σαραόση που γνωρίζω δεν μου
Επιτρέπει φαντασιώσεις. Είναι καλό
Παιδί [το κείμενο κόπηκε εδώ επειδή χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν ο Κουκουζέλης, οπότε είχαμε την πρώτη μας δια ζώσης συνομιλία και τα τάλαντα διαμαρτυρημένα, πήγαν στο λόφο του Παραμόνα και περίμεναν ευκαιρίες καθόδου.Πάντως του το διάβασα, ημιτελές και φρέσκο.Γιά τέσσερα δευτερόλεπτα,ίσαμε τρείς λέξεις,χάθηκε η πληρότητα και έμεινε στα Γυμνάσματα....]

Oι Βουστασιώτες ως κιθαριστές.

2009-09-29T18:14:00.002+03:00

Το κομμάτι λέγεται Ikarus. Είναι σύνθεση ενός εξαίρετου μουσικού –σχεδόν ξεχασμένου σήμερα- του Ράλφ Τάουνερ. Άσε λοιπον την φαντασία σου να πετάξει. Ο εύκολα αναγνωρίσιμος Πετεφρής του κουαρτέττου δίνει ρυθμό. Ο διασκευαστής στα δεξιά του Πετεφρή είναι ο Μπερεκέτης, Εθνικάρα, όχι εθνίκι. Στ’ αριστερά του Πετεφρή, σύριζα ο Σραόσα, και όλο αριστερά ο κάποτε πούρος μαρξιστής με εμμονή στα πούρα, όχι στα πουρά, Κουκουζέλης. Τι ωραίες αρμονικές, μικρά και γκράν μπαρέ!

***

Από κάτω η αυθεντική εκτέλεση από τους OREGON στα 1979, των οποίων μέλος ήταν ο Ράλφ Τάουνερ. Eνας νεαρούλης Χοιροβοσκός καθότανε μπροστά σ’ ένα στεροφωνικό DECCA και πέταγε με την φαντασία του. Το κερί στα φτερά είχε μόλις αρχίσει να λιώνει.

Σπεράντζα Βρανά

2009-09-29T13:02:00.003+03:00

Στενοχωρήθηκα πολύ με τα νέα του θανάτου της. Μία από τις ελάχιστες δημόσιες φιγούρες που δεν την έδερνε η μούρη, η καφρίλα και η πόζα που μας ακολουθούν παντού. Σαν να μην είχε να αποδείξει τίποτε σε κανένα, αντίθετα με σχεδόν όλους τους άλλους.

Μου το έστειλε μια φίλη δικηγόρος

2009-09-29T11:48:00.002+03:00

Μάλλον το έχετε δει όμως. Εκεί στη γέφυρα Κηφισού και Πέτρου Ράλλη ίσως.

Ζήτω ο Δικέφαλος και η 21

2009-09-28T18:32:00.002+03:00

Αφιερωμένο στους απανταχού Βάζελους.

Και μια εκτέλεση με τον Αρχηγό Μαύρο Σύννεφο στην κιθάρα

ληβδεκιντσαλον

2009-09-28T16:06:00.002+03:00

μέσω Schottkey

Contra Galilei

2009-09-27T21:45:00.003+03:00

Η άγνωστη Ελλάδα μας

2009-09-26T18:50:00.003+03:00

μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά; (<---κλικ ντε)

Γιατί δεν έχω σαλτάρει ακόμα

2009-09-26T01:56:00.000+03:00

Ωραία φωτογραφία

2009-09-25T19:34:00.001+03:00

Εδώ.

Λαογραφικά ανάλεκτα à la manière de Koukouzelis

2009-09-25T12:58:00.006+03:00

Πρώτον, θάρρος και αυτοσυγκράτηση μπροστά στον κίνδυνο ('κίντυνο', που θα έλεγε κι ο Καζαντζάκης)

Δεύτερον, αντρίκιες κουβέντες, όχι μπούρου-μπούρου και παπαριές

Υπαρξιακά προβλήματα έχουνε μόνον οι Εβραίοι, όπως ο εικονιζόμενος Γούντυ Άλεν:

Στην Ελλάδα τα θέματά μας είναι κυρίως οικογενειακά και ταξικά:

Ενώ στο φινάλε πάντα φοράμε τα γυαλιά στον Ευριπίδη (πατομπούκαλα, όχι τίποτα κοντομισαράκια ή πλαστικά με λέπτυνση), με πολλαπλές αναγνωρίσεις και αποκατάσταση των πάντων. Η αποκατάσταση έρχεται μέσω της συγγένειας και της συζυγίας.

Μετά το φινάλε πάμε πάλι εδώ

Υ.Γ. Θα ήταν ωραίο μετά το Bekledim de gelmedin (καλύτερη εκτέλεση από αυτή του εθνικού Κλάψα εδώ) να έπεφτε και το Penceresi Yola Karşı, που μου αρέσει πολύ.

ταξιδάκη

2009-09-24T17:55:00.002+03:00

προς υπνωτισμόν

2009-09-24T01:44:00.000+03:00

Δεν δημιουργήθηκε για το παριζάκι

2009-09-23T12:11:00.004+03:00

Κι εγώ, νόμιζα (και θαύμασα) ότι είναι επίτευγμα διαφημιστών - αυτά παθαίνεις αν δεν έχεις πιάσει ποτέ στα χέρια σου κονσόλα .... και μετά έρχεται ο ξαφνικός έρως (διότι από τότε που το γνώρισα το ακούω εφτά φορές τη μέρα). Αυτό όμως προϋπήρξε πρωταγωνιστής παιδικών games. Μέχρι και σάιτ δικό του έχει. Είναι ο θρυλικός Gummibär: Ιδού και μια playlist με όλες τις επιτυχίες του.

κατόπιν ο έλλην ποιητής το έκανε παιδάκι που πουλάει τα διαολίκιά του αντί φετούλας παριζακίου:

Εναντιον

2009-09-22T19:28:00.003+03:00

Δεν με νοιάζει που παλαντζάρει μεταξύ Μαργίτη και Θερσίτη.Χρόνια κυματίζω μεταξύ μαλάκα και παρανοϊκού, ξέρω το σακατλίκι. Με πονάει όμως που διαφημίζει κάθε ένα- δυό χρονάκια το καινούργιο του βιβλίο, Λιακόπουλος πέντε αστέρων, με πονηρό γελάκι του στύλ "και οι διανοούμενοι συμμετέχουν στις γιορτές της σάρκας, τρελά μου, αδιανόητα πιπίνια".Και το διαφημίζει με τον πιό αποκρουστικό τρόπο: με ατάκες εκλεκτών αποσπασμάτων όλο και κοντύτερα στην μορφή του διδάγματος και του ρητού των κατηχητικών.Τον λέγουν έξυπνο και δεν έχω αντίρρηση, μήτε διαφωνώ. Διότι πολλούς νομπελίστες ξέρω που πασχίζουν να αποδείξουν ότι υπάρχει Θεός, και πλήθος δασκάλων γνωρίζω που τους λες γιά τα χάλια της παιδείας και απαντούν ότι λείπουν σχολικές υποδομές και ζαϊρέδες.Δεν αντέχω να γράφει βιβλίο που το τιτλοφορεί ε,προεδρε επειδή μου θυμίζει το φίλε,άκου σ ένα τραγούδι του 1979.

πεδίο μάχης

2009-09-22T14:54:00.021+03:00

το ποστ μετακόμισε.

2009-09-22T12:16:00.002+03:00

Ο κόσμος χάνεται. Ακούω θορύβους στο κρανίο μου. Τα αυτιά μου βγάζουν καπνούς. Κι απ τα ρουθούνια μου. Λευκός καπνός. Γέμισε ο τόπος. Αναμμένα κάρβουνα τα μαλλιά μου. Διακρίνω μια σκιά. Οι τοίχοι τρέμουν. Τα πάντα γίνονται κόκκινα:

Don't want no trinity on me. I don't want to burn.
Don't want no trinity on me. I'd rather learn.
Don't need no three headed idol from Rome
It wasn't even made up till all the Apostles were gone.
They say they believe in one, but then they peddle three
They say they believe in one, but then they teach us three
The devil holds them by their pride wallowing in trinity.
The devil holds them by their pride in confusion and idolatry.
The devil holds them by their pride to burn for all eternity.

http://www.winterband.com/

Μέσω Γιώργος Γιαννόπουλος στο φέησμπουκ.

ποστ περί την λέξη "αραμπιέν" όπου μνημονεύονται ψιλοτάκουνες κροκοντίλ γόβες κόκκινες

2009-09-21T11:31:00.012+03:00

Ψάχνοντας να βρώ τι σημαίνει "αραμπιέν" (πρώτος-πρώτος στον κατάλογο-αραμπιέν ο Πετεφρής) βρήκα το λεξικό του μάγκα:

Τις κυράδες λέω γοργόνες,
και τους φίλους νταβατζήδες
[...]
Το μηδέν το λέω τρίχες
[...]
Σπλάχνο λέω τη γκόμενά μου
και τη μάνα μου γριά μου
Το παρλάν λέω oμιλώντα,
το παλτό Επαμεινώντα

το αραμπιέν ανήκει στα κουρδίσματα (ντουζένια) του τρίχορδου μπουζουκιού.

"Αραμπιέν: Ρε-Σολ-Σι. Η κατάλληλη χρήση είναι ο δρόμος Χουζάμ και έχει σαν βάση το τέταρτο τάστο της Σολ χορδής. Κατά τη γνώμη μου είναι το δυσκολότερο κούρδισμα, πλην όμως παράγει εντυπωσιακά ηχοχρώματα."

Βαμβακάρης:

Ν'ακούσεις και το αραμπιέν
και το καραντουζένι [κούρδισμα και το καραντουζένι]

Βρήκα όμως και

"ψιλοτάκουνες κροκοντίλ γόβες κόκκινες, με αραμπιέν μύτες και τακούνι βερ ντε σαμπάν."

και μη και μη και και μη και μη

2009-09-21T00:30:00.003+03:00

*
Όλο το άλμπουμ εδώ: http://cheapscience.pblogs.gr/ (446 ΜΒ)
(δεν ξέρω όμως αν έχει και το ριμίξ από πάνω -2:36 πμ Όχι δεν το έχει)
Μέσω Doya Karolini στο Φεησμπουκ. Μερσί
*