Τί είναι η πατρίδα μας; Μήν είναι οι μπάτσοι; Μην είναι τ΄άβγαλτα ξυνά φρικιά; Μην είναι ο Απρίλης της, που χρυσολάμπει Μην είναι ο Αύγουστος που προσπερνά;
Μην είναι κάθε μας ρηχό στραβάδι Και κάθε κούδεβλο με ξενοιασιά Κάθε κουλτούρατζης που απλά το σκάει Κάθε τσικλίμαγκας με τσαμπουκά;
Μην είτε τάχατε τα ιστορημένα Αρχαία πάθη μας, χρυσή στολή Που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα Σε γκαβωσύνη μας οδηγεί;
Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα Και μιά συμπάθεια στον πεταλά Που σέρνουμε όλοι μας σαν κολιτσίδα Και κράζει μέσα μας: Ζιλ Χάι παιδιά!
Ηρθε ο Νίκων ο Μπζαράζ χριστουγεννιάτικα και τα ήφτιαξε όλα: κάτι drivers, μιά κάρτα γραφικών, παιγνίδια πό΄χασα, στούκαρε και τα καλώδια του Ίντερνετ, να μη βαρυέμαι περιμένοντας.Αλλά κυρίως ήρθε η νεότητα. Η ίδια νεότητα που με απασχολεί καθώς εμπιστεύομαι όλο και περισσότερο τις επιλογές του Καποδίστρια(εδώ στο μοναδικό νεανικό του πορτρέτο, συλλογή της Μητρόπολης) κυρίως επειδή εξετάζω ποιοί τον κατηγορούσαν και γιά ποιόν ακριβώς λόγο. Αργότερα θα έρθουν οι στρεβλώσεις, η άγνοια, η μπερδεμένη γλώσσα, τα ήξεις αφήξεις. Ουκ. Τώρα, χορεύει η νεότητα,και τα υπόλοιπα είναι περιττά,κι άς είναι μάταια,δηλαδή έχουν εν σπέρματι τον λόγο που θα υπάρξουν έξω και πέρα από εμάς.
Οι Τούρκοι αστυνομικοί, έχουν θώρακες στύλ Ρομποκοπ.Και φυλάνε τα μαγαζιά, μήπως και τους προκύψουν Χριστούγεννα και Χάνουκκες, τώρα που έρχονται Ραμαζάνια.
Ο Σβάρτσιχ βρεθηκε στην γείτονα και μεταφέρει το κλίμα.Σας μεταφέρει, καφενόβιοι, και την θερμή του ραστώνη,τρέχοντας να προλάβει καμιά νιφάδα στο Πήλιο.Του απάντησα και εκ μέρους σας, με copy&paste: αφού το κατάλαβαν ακόμη και τα πίτσκα ότι δεν ήμαστε δημοσιογράφοι, τουλάχιστον άς εποστρακιστούν μερικές ποιητικές αγωνίες.Οποιος επιθυμεί βοήθεια στην μετάφραση του στίκερ της στάσης λεωφορείων, εδώ είμεθα.Αβρούπα είναι πάντως η Ευρώπη.
Ποίημα
Επειδή ο σεϊχης Ιλλαχή δοκίμαζε το γιαταγάνι με τη γλώσσα πριν κατακόψει τον αντίπαλο όταν γελούσε, συνταξιούχος, στην ταβέρνα το στόμα του έμοιαζε γεμάτο κοράλια
Δύσκολους γείτονες έχουμε, με απλά ήθη. Τη φύση αντιλαμβάνονται αλλοιώς.
Εδώ, στη Μίκρα,ανατρέχω φορές στις φορβάδες και στους κέλητες των σπαχήδων ράτσες της Επανομής, φράχτες της Βουκεφάλειας ιδίως όταν εύκολα βγαίνει το ποίημα και δε χρειάζεται να τονωθεί
με ζήλειες,αγωνία, γενοκτονίες με το σύγκρυο του εσωτερικού κόσμου που με τραγάνα επιτυχώς παρομοιάζω κεντημένη με κοράλια
«Επερατώθη η αποστολή των κανισκίων τοις ζώσιν, ύψιστε και μόνε Θεέ» εδήλωσεν ο άγιος Πέτρος κυρίω τω Σαβαώθ του. «Χώραι και αποικίαι, προτεκτοράτα και αρμοστείαι ασμένως αναδέχονται τα σα δωρήματα». Και ο Κύριος ελάλησεν και είπεν,φωνήν γεραράν υψώσας : «Ειπέ μοι τα γενικά, ίνα τα ειδικά διευθετήσω». «Εσοδείαι αδραί τοις γεωργούσιν,ευθηνία τοις απωανατολίταις,μάγμα ποικίλων γκάτζετς τοις δυτικοίς. Πλήν διηπόρησα περί των σων ευεργετημάτων διά τους εγκατοικούντας την βαλκάνιον εσχατιάν, ους Έλληνας είωθε καλείν η θνητή γλώττα». Και ο Κύριος ελάλησεν και ο Κύριος είπεν,φωνήν στερράν τοις ουρανοίς οροφώσας: «Την του υιού μου του μονογενούς γέννησιν, τρείς μάγοι ωμολόγησαν .Νύν ,απόστειλον τη τάλαινα χώρα δύο μάγους, ίνα τα γραικικά αμπλακήματα θεραπεύσωσιν». Και οι ουρανοί έκλεισαν, κατά το ετήσιον έθος,εκβαλόντες δύο μάγους εν αττική τινά ασφάλτω,νεοπαγή. Ο πρώτος μάγος, ελέγετο Νταρούν, ήτοι ιδιώτης, ο δεύτερος Χαρράν, ήτοι δημοσιάριος.Ενέπνευσαν ευρετικήν χροιάν τοις κυβερνώσιν και εξήλθεν διάταγμα καθορίζον δύο νέους συνηγόρους, ως ανεξαρτήτους αρχάς. Ο συνήγορος του κράτους, και ο συνήγορος του ιδιώτου.Ιδιώτου, κουχί Πολίτου.Εξαρχής συναπετέλεσαν εύθυμον άμα τε και διαδραστικόν δίδυμον, ασκούν απαλυντικάς αρμοδιότητας είς άπαντας τους τομείς του νεοελληνικού επιστητού, ήτοι σχεδόν διά το σύνολον του επιστητού. Οσάκις διεμαρτύροντο ιδιώται παρανομήσαντες και χτίσαντες εν μισγαγγεία, παρασυρθέντων των ακινήτων αυτών υπό θυμοειδών χειμάρων και χειμαρίσκων, ο Χαρράν τους επέπληττεν και τους ενουθέτει. Οσάκις δημόσιος υπάλληλος μετέφερεν τα οψώνια και τα καλούδια της ελευθέρας αγοράς διά υπηρεσιακού αυτοκινήτου,ο Νταρούν κατέστρεφε θαυματουργικώς τα μεταφερόμενα. Οι δύο μάγοι εδίκαζον ως σοφοί μεσίται εις την βαθέως διχασμένην χώραν ,διχασμένην όχι μεταξύ δήθεν ανατολιστών και δυτικιστών, δημοτικιστών και καθαρευόντων, πρασίνων και βενέτων,αλλά εξαιτίας του προπατορικού της αμαρτήματος μεταξύ κατόχων του δημοσίου κορβανά και διεκδικητών του. Και διέλαθαν ημέραι εβδομήκοντα και οι ιδιώται διεχωρίσθησαν κατά πράξεις και λόγους των δημοσιακών,και εγένετο ειρήνη και καταλλαγή εν τη χώρα, των ζιβυνών τρεπομένων οσημέραι εις άροτρα.Νοσταλγοί των παλαιών εριστικών ημερών συνεκρότουν μυστικά κονκλάβια εν οίς διεμαρτύροντο διά στίχων και συνθημάτων πέριξ μεγάλων φρεάτων, άτινα απερρόφουν τας αιτιάσεις.Και η χώρα ευλογήθη και εμακαρίσθη, εγένετο φωταυγές παράδειγμα ειρήνης και ομονοίας,ενώ οι ουρανοί ανεώχθησαν και διεκόμιζον ύμνους και αίνους αγγέλων και ταγμάτων χερουβείμ τοις ευεργετουμένοις.» Αυτά ιστόρησε ο εθελόδουλος ανώνυμος χρονικογράφος της επιουσίας υμών επιφυλλίδος,ευχόμενος θερμήν αγάπην ανθρώπων, ευθηνίαν εν τη πόλει και εγκεφαλικήν γαλήνην τοις πάσι.
Μιλούσα με μικρομάνες της πόλης και της υπαίθρου.Τα μιτσά τους,νήπια ή πρώτες τάξεις του δημοτικού, ζητούν επίμονα και επειγόντως μπλούζες με κουκούλα. Μεταξύ τους, ανταλλάσσουν εκφράσεις όπως μπάκι γουούνια, ωοφόι.
Ελάχιστοι δυστυχώς φαίνεται να καταλαβαίνουν τι γίνεται γύρω μας, ένας από αυτούς είναι ο Νίκος Δήμου. Πάντως, ευτυχώς έχουμε και τον Παντελή Μπουκάλα: από τη νύχτα του Αγίου Νικολάου και εξής δίνει ρεσιτάλ. Το πιο πρόσφατο είναι εδώ.
